Van 5 april tot 26 oktober 2008 laat de tentoonstelling Zijaanzicht zien welke belangrijke rol de vrouwen speelden in het leven én het werk van dichter en kunstcriticus Emile Verhaeren. Originele manuscripten, bibliofiele uitgaven, brieven, foto?s, schilderijen, tekeningen en beeldhouwwerken zetten je helemaal terug in de tijd van de beroemde Scheldezoon Verhaeren. Al snel merk je dat Verhaeren de vrouw een centrale plaats gaf in zijn gedichten. Bovendien promootten bekende tijdgenotes Verhaerens werk in binnen- en buitenland. Het verhaal begint met de Vlaamse vrouwen die Verhaerens literaire oeuvre inkleuren. Sensuele, rondborstige boerenmeiden verwelkomen de bezoeker met een gezonde, rode blos op de wangen. Het platteland van weleer laat zijn voluptueuze dorpsvrouwen zien, zoals Emile Verhaeren hen al beschreef in zijn eerste dichtbundel Les Flamandes (1883). De boerenbuiten maakte echter plaats voor de opkomende industrie op het einde van de negentiende eeuw. De onschuldige koehoedster verhuist naar de stad en verdient haar geld als lichtekooi, ook dat beschrijft Verhaeren. Tekstfragmenten en sprekende beelden schetsen de meedogenloze en obscene sfeer van de grootsteden waarin de vrouw tot een product werd herleid. Verhaeren had een voorliefde voor het vrouwelijke lichaam. Vele van zijn gedichten vormen een ode aan de vrouwelijke schoonheid, steeds verankerd in de Vlaamse grond. Naast haar fysieke verschijning bewonderde hij haar zalvend en strijdvaardig karakter. In deze tentoonstelling maakt de bezoeker kennis met Marie Gevers, Marthe Massin, Théroigne de Méricourt en vele andere vrouwen die zowel Verhaerens bundels als zijn leven hebben getekend.