A.L. Snijders: Wapenbroeders, 1e druk, gebonden

Gevraagd naar zijn voorliefde voor het Zeer Korte Verhaal, waarop A.L. Snijders ooit het patent nam, antwoordde hij laconiek: 'Mijn affiniteit met het zkv wordt bepaald door mijn angst voor de anakoloet.'
Een anakoloet is een lange zin, die in zichzelf verdwaalt. En inderdaad, Snijders' stijl kenmerkt zich door de afwezigheid van bijzinnen en stroeve voegwoorden, maar is licht en lenig en vanwege de heldere
observaties uitermate effectief.

Er bestaat in de wereld van A.L. Snijders geen beperking aangaande het soort van onderwerp dat hij beschrijft en een mooie passage in een gedicht kan bij hem evenveel gevoel opwekken als het hardnekkig functioneren van een tractor, het unieke nervenpatroon in een gevallen boomblad, de essentie van een politiek systeem, een taoïstische wijsheid, of de onbekende naam van een scheve boom op zijn erf.

In emotionele zin is A.L. Snijders een uomo universale, aan wiens aandacht niets ontsnapt. Gelijk hebben is voor hem van secundair belang, strijd is verspilling, kracht van voorbijgaande aard en zijn levenswijsheid komt pas dan goed tot zijn recht als hij na analysering van twee tegengestelde inzichten tot de conclusie komt: 'beide visies zijn juist'.

De bijzondere illustraties in deze bundel zijn van de hand van Roland Sips (1954-2012), wiens exclusieve werk zich nog het best laat omschrijven als pure druktechniek, pure graphic, in zijn eigen woorden. Het beeld van een jongen in korte broek, die zich bevindt in het oog van een orkaan, terwijl hij daar vol overgave een jojo gaande houdt, sluit op wel heel subtiele wijze aan bij de thematiek van A.L. Snijders.
- L.H. Wiener

De vormgeving van het boek door Martien Frijns is prachtig, en dat betekent dat de teksten van Snijders perfect ondersteund worden door de keuze van de letter, de manier waarop de groene kop boven elke tekst staat, de manier waarop de citaten herkenbaar zijn gemaakt, en de manier waarop de tekeningen van Roland Sips gedrukt zijn.

Die tekeningen sluiten op een wonderlijke manier heel mooi aan bij het ongrijpbare aspect van Snijders' teksten, die vaak eenvoudig lijken, maar die je als lezer bij aandachtige lezing steeds weer aan het denken en mijmeren zetten. De zeer korte verhalen doen, ook dankzij de vele citaten, soms wat denken aan de fragmenten die Karel van het Reve vroeger voor het Hollands Maandblad schreef. Die waren al net zo prikkelend, en ook net zo kernachtig en zonder poespas of pseudo-diepzinnigheid verwoord. Misschien is dat wel het ongrijpbare van Snijders - zijn teksten zijn zo kaal mogelijk en opsmukloos geschreven en misschien juist daardoor van een enorme diepgang.

---

'Snijders en zijn vroege werk zijn lang in de marge gebleven. In 2006 werd hij herontdekt met Belangrijk is dat ik niet aan lezers denk, een prachtige titel die veel zegt. Hij schrijft puntgave, kleine stukjes, het is heel goed geschreven. (...) De stukjes zijn verschrikkelijk knap gestileerd, uitgebeend tot op het bot, zonder dat de schrijver de stilistische brille verliest. Heel mooi vormgegeven. Hij citeert andere schrijvers met plezier, heeft veel gelezen, het zijn eigenlijk objets trouvés uit kranten en uit het leven. Ongelooflijk geestige en rustige literatuur.'
- Pieter Steinz, NRC