De man die alleenheerser was over het gigantische imperium van Elvis Presley, was een Nederlander. Colonel Tom Parker maakte Elvis tot een wereldidool, maar stelde alles in het werk om zijn eigen identiteit verborgen te houden.
Een andere Nederlander ontrafelde zijn geheimen. De journalist Dirk Vellenga dook in het duistere verleden van Andreas Cornells van Kuijk. In ‘Elvis en de Colonel’ beschrijft hij de grillige wegen van deze ambitieuze “vrije jongen’ uit Breda, die in 1929 clandestien de oceaan overstak.
De speurtocht leidde naar de legerkazernes op het verre Hawaii, waar Van Kuijk als anonieme vluchteling terecht kwam en naar de bizarre kermiswereld, waar hij onderdook tussen andere drop- outs en randfiguren.
Als een bulldozer donderde hij de Amerikaanse muziekwereld binnen en stootte hij binnen een paar jaar voor de jonge, onervaren zanger Elvis Presley alle deuren open. Koppigheid en intimidatie waren de wapens van de man die de beroemdste manager werd in de amusementsgeschiedenis.
Aan de andere kant bleef hij een kleine scharrelaar, die de geweldige mogelijkheden van Elvis Presley in de jaren zestig volkomen onderschatte. Hij scheepte zijn ster op met langlopende contracten in Hollywood en Las Vegas, die voor hem veel lucratiever waren dan voor zijn cliënt.
Parker was een immigrant zonder papieren, die autoriteiten schuwde en vrienden wantrouwde. Door zijn ontwijkende gedrag kon Elvis Presley nooit buiten Amerika optreden. Ver voor Michael Jackson en Bruce Springsteen was de Elvis-industrie een onuitputtelijke goudmijn, maar er bleef niets van over. De ster bezweek onder de geweldige druk, de Colonel geloofde niet in banken en beleggingen en bracht zijn kapitaal met handenvol naar de gokpaleizen.