Vrij van inscripties e.d. Bovensnee bij beide boeken wat stofvlekkig.

Jacques Waardenburg, Jacobus Diederik Jan Waardenburg, ook J. D. J. Waardenburg, bijgenaamd Jacques Waardenburg (geboren 15. Maart 1930 in Haarlem, Nederland ; † 8. April 2015 in Utrecht) was een Nederlandse geleerde van religie en islam.
Biografie
Waardenburg studeerde theologie, fenomenologie en godsdienstgeschiedenis aan de Universiteit van Amsterdam van 1949 tot 1954, gevolgd door het Arabisch en de geschiedenis van de Islam in Amsterdam, Leiden en Parijs. In 1961 promoveerde hij in Amsterdam via een groep westerse islamitische geleerden. Hij ging vervolgens naar het Midden-Oosten. Van 1962 tot 1963 werkte hij aan het Institute of Islamic Studies aan de McGill University in Montreal. Van 1964 tot 1968 doceerde hij Arabisch en de geschiedenis van de islam aan de Universiteit van Californië in Los Angeles, van 1968 tot 1987 Islamitische Studies en Religieuze Fenomenologie aan de Universiteit van Utrecht en van 1987 tot 1995 Religiewetenschappen in Lausanne. Daar vestigde hij zich na zijn pensioen. Jacques Waardenburg ontving eredoctoraten van de Universiteit van Helsinki (1991), de Universiteit van Montreal (2006) en de Friedrich Schiller Universiteit Jena (2009).

Zijn belangrijkste wetenschappelijke interesses waren enerzijds de relatie tussen christenen en moslims in het verleden en heden, en anderzijds methodologische en theoretische vragen in islamitische en religieuze studies.
Werkzaamheden
Voor islamitische studies zijn de werken van Waardenburg Islam et sciences des religions (1998) en Muslim-Christian Perceptions of Dialogue Today: Experiences and Expectations (2002) van bijzonder belang, voor religieuze studies de tweedelige klassieke benaderingen van de studie van religie (1973/74) en religie en religies (1986). Waardenburg was een scherpe criticus van “klassieke religieuze fenomenologie”. De taak van religieuze studies reikt verder dan de zuivere beschrijving en lijst van feiten. Hij ontwikkelde het concept van “nieuwe stijl fenomenologie”.
Newstyle Fenomenologie
In tegenstelling tot oudere religieuze fenomenologische benaderingen, Waardenburgs nieuwe opvatting van religieuze fenomenologie, gaat de zogenaamde “nieuwe stijl fenomenologie” niet uit vanuit een algemeen, objectief geldig gevoel van religieuze verschijnselen, maar probeert het de subjectieve interesses en intenties in verband met het fenomeen te analyseren.

De concentratie op de subjectieve betekenis van religieuze en culturele verschijnselen stelt het vanuit het oogpunt van Waardenburg in staat om de grenzen tussen “religieus” en “niet religieus” op het individuele geval te controleren. Een feit kan in verschillende contexten anders worden begrepen. Het criterium is de individuele beoordeling. Een religieuze fenomenologie die op deze manier wordt begrepen, zoekt niet langer de essentie van religie of religieuze verschijnselen voorbij tijd en ruimte, maar vraagt om subjectieve betekenissen binnen een bepaalde tijdelijke en ruimtelijke context.
(Wikipedia)