Sonnetten van de kleine waanzin

In de zomer van 1954 raakte Hans Andreus tijdens een vakantie op Elba in een ernstige psychische crisis, die zich uitte in agressie tegen zijn geliefde Odile. Hij moest naar Nederland terugkeren, en werd in het rusthuis Novalis in Den Haag opgenomen. Daar kwam hij onder behandeling van de psychiater Maarten Lietaert Peerbolte, die als eerste in Nederland een therapie toepaste vanuit de prenatale psychologie, met de gedachte dat ervaringen vanaf de conceptie in het latere leven kunnen doorwerken. Dit sprak Andreus aan en hij raakte ervan overtuigd dat hij de overlevende was van een tweeling op wie zijn moeder abortus had willen toepassen.

De ideeën en de therapie van Peerbolte inspireerden hem tot een dichtbundel die als een hoogtepunt in zijn werk wordt beschouwd: De sonnetten van de kleine waanzin (1957). Een poging in Parijs weer met Odile samen te leven mislukte door de naweeën van Andreus’ neurose. In 1955 kwam er een eind aan hun relatie. In de roman Denise heeft Andreus in 1962 zijn herinneringen aan deze liefdesgeschiedenis verwerkt.

Met deze sonnetten die Hans Andreus eind 1955 begon te schrijven, liet hij zien dat de traditionele sonnetvorm omgesmeed kan worden tot een instrument om hevige spanningen voelbaar te maken. Door alledaags taalgebruik enerzijds en woordspel anderzijds profileert de ik-figuur zich middels de vrouw als lyrisch subject tot een nieuw soort mens die na een periode van twijfel de wereld weer vol optimisme tegemoet gaat. De sonnetten van de kleine waanzin is een belangrijke dichtbundel binnen het oeuvre van Andreus.'