Een eeuw moed, volharding en zelfopoffering vertelt de geschiedenis van de Vereniging van Oud-Redders, een organisatie die is ontstaan om de mannen (en later ook vrouwen) te eren die zich tijdens hun werk of vrijwillige inzet hebben ingezet voor het redden van drenkelingen, schipbreukelingen en anderen in nood op of rond het water. Het boek schetst een levendig beeld van honderd jaar hulpverlening op zee, langs rivieren en op meren, en belicht zowel de dramatische gebeurtenissen als de persoonlijke verhalen achter de reddingsacties.

Centraal staat de ontwikkeling van het reddingswerk vanaf het begin van de 20e eeuw. In die tijd was het redden van mensen een gevaarlijke, vaak improviserende taak, uitgevoerd met roei-reddingsboten en primitieve middelen. De redders moesten vertrouwen op hun ervaring, fysieke kracht en onderlinge samenwerking. Het boek beschrijft talrijke heroïsche acties waarbij moed en zelfopoffering het verschil maakten tussen leven en dood.

Met de opkomst van motorboten, radioverbindingen en beter getrainde reddingsbrigades veranderde het reddingswerk ingrijpend. De Vereniging van Oud-Redders speelde een belangrijke rol in het bewaren van de herinnering aan deze ontwikkelingen en het eren van hen die zich uitzonderlijk hebben ingezet. Het boek toont hoe de vereniging bijeenkomsten organiseerde, onderscheidingen uitreikte en zorgde voor onderlinge verbondenheid tussen oud-redders.

Daarnaast biedt het boek een historische context: stormen, scheepsrampen, oorlogsjaren en de voortdurende strijd tegen de elementen. Door persoonlijke getuigenissen, foto’s en verslagen krijgen de redders een gezicht: gewone mensen die in extreme omstandigheden boven zichzelf uitstegen.

Een eeuw moed, volharding en zelfopoffering is daarmee niet alleen een document van maritieme geschiedenis, maar ook een eerbetoon aan de onverschrokken inzet van generaties redders die zonder aarzelen het leven van anderen boven hun eigen veiligheid stelden.