L’Église jaune van Bleichsteiner is een etnografische en historische beschouwing over de aanwezigheid en ontwikkeling van het christendom in China, met bijzondere aandacht voor de culturele wisselwerking tussen westerse missionarissen en de Chinese samenleving. Het boek onderzoekt hoe westerse religieuze ideeën, rituelen en organisatievormen werden ontvangen, aangepast of juist afgewezen binnen een eeuwenoude beschaving met eigen religieuze tradities, zoals confucianisme, taoïsme en boeddhisme.

Bleichsteiner laat zien dat de missionarissen niet slechts religieuze boodschappers waren, maar ook dragers van westerse wetenschap, geneeskunde en onderwijs. Hierdoor ontstonden complexe vormen van culturele uitwisseling. Tegelijkertijd botsten christelijke normen en sociale structuren regelmatig met Chinese gebruiken, familiewaarden en politieke ontwikkelingen. Het boek beschrijft hoe deze spanningen zowel misverstanden als nieuwe vormen van religieuze expressie voortbrachten.

Een belangrijk thema is de verchinezing van het christendom: de manier waarop Chinese gelovigen elementen uit hun eigen cultuur integreerden in geloofsbeleving en kerkelijke organisatie. Hierdoor ontstond een “gele kerk”, een christendom dat niet langer uitsluitend westers was, maar ook Chinese symboliek, denkbeelden en sociale patronen weerspiegelde.

Daarnaast behandelt Bleichsteiner de historische context van missionaire activiteit: buitenlandse invloed in de 19e en vroege 20e eeuw, koloniale verhoudingen, en de politieke spanningen die uiteindelijk leidden tot wantrouwen tegenover buitenlandse religies. De auteur analyseert hoe deze factoren het religieuze landschap blijvend hebben gevormd.

L’Église jaune biedt zo een genuanceerd beeld van een religieuze ontmoeting die zowel verrijkend als conflictueus was. Het boek toont hoe christendom en Chinese cultuur elkaar beïnvloedden, zich aanpasten en uiteindelijk een hybride vorm creëerden die inzicht geeft in de bredere dynamiek van cultuurcontact, religie en identiteit.