De relatie tussen moderne techniek en milieucrisis is omstreden. Tegenover degenen die de techniek ronduit schuldig verklaren aan de verloedering van natuur en milieu, staan anderen die er alle heil van verwachten voor de oplossing van de milieuproblematiek. De wens om de mythe van Moeder Aarde terug te vinden en de natuur weer te betoveren, botst met de 'technical fix', het geloof dat de technologie de problemen die zij deels zelf geschapen heeft, uiteindelijk altijd op kan lossen.
'Natuur tussen mythe en techniek' neemt duidelijk stelling in dit niet alleen theoretische maar ook praktisch relevante debat. Dat gebeurt in de eerste plaats door de inhoud van begrippen als 'natuur' en 'milieu' vanuit de geschiedenis kritisch te onderzoeken. Daarnaast wordt het typisch moderne fenomeen van een technologische cultuur filosofisch in kaart gebracht. Met Jacques Ellul stelt Achterhuis dat de diersoort 'mens' niet meer in een biotoop maar in een technotoop leeft. In tegenstelling tot de Franse techniek-filosoof staat hij echter open voor de positieve uitdagingen, niet alleen voor mens en maatschappij maar ook voor natuur en milieu, die deze situatie biedt.
Om zicht te krijgen op die uitdagingen zullen zowel 'groenen' als 'grijzen', natuuraanbidders en techniekgelovigen, afstand moeten doen van een aantal dierbare dogma's. De opstellen uit 'Natuur tussen mythe en techniek' verkennen in verschillende richtingen de ruimte die ontstaat als met dit laatste een begin wordt gemaakt.