Willem Frederik Hermans (Amsterdam, 1 september 1921 – Utrecht, 27 april 1995) was een Nederlands schrijver van romans, novellen, verhalen, poëzie, toneelstukken en scenario's, alsmede van essays, kritieken en polemieken, welke hem de reputatie opleverde van "weerbarstig polemist.. Hermans wordt met Gerard Reve en Harry Mulisch gerekend tot De Grote Drie, de drie belangrijkste naoorlogse Nederlandse auteurs.
Een wonderkind of een total loss bevat een viertal verhalen: ‘De elektriseermachine van Wimshurst’, ‘Een wonderkind of een total loss’, ‘Hundertwasser, honderdvijf en meer’ en ‘Het grote medelijden’. Het eerste uitgezonderd, verschenen alle verhalen, geheel of gedeeltelijk, in een tijdschrift. Het titelverhaal werd afgedrukt in jaargang 18 van Podium (november-december 1963). Een fragment uit ‘Hundertwasser, honderdvijf en meer’ werd onder de titel ‘Honderdvijf’ gepubliceerd in jaargang 16 van hetzelfde literaire tijdschrift (januari 1962). Al in de Schrijversalmanak voor het jaar 1955, uitgekomen in november 1954, was het eerste hoofdstuk van ‘Het grote medelijden’ opgenomen. Het was getiteld ‘Iemand moeten ontmoeten’ en zou blijkens een noot een plaats krijgen in ‘een bundel reismémoires’. Ruim zeven jaar later verscheen in Randstad 2 (februari 1962) een tweede gedeelte van ‘Het grote medelijden’, en wel onder deze titel. In een interview van 2 maart 1963 kenschetst Hermans deze voorpublikatie als een episode uit een boek met als thema ‘het failliet van het reizen’