Oorspronkelijke titel: Götterschicksal - Menschenwerden (1977)
Vertaald uit het Duits: J.C. [Johan Conrad] Ebbinge Wubben
Illustraties: Jan Verheyen
Omslag: Herbert Holzing
Met een verklarende lijst van namen, met een literatuuropgave.
De vertalingen van de versvorm werden overgenomen uit de vertaling van dr. Jan de Vries van de Edda, die voor de zesde druk, in 1978 verschenen is bij de uitgeverij Ankh-Hermes.

In dit boek zijn de godenverhalen bijeengebracht.
Maar wat de goden schiepen was niet alleen hun werk. Alle wezens en machten hebben het hunne bijgedragen: de in de voortijden geboren reuzen, evenals in der tijden loop ontstane alven en elfen, dwergen en kobolten en kabouters. Er bestaat geen enkel ding dat niet uit de schoot van een of andere macht is voortgekomen.
(flaptekst)

De Edda is een verzameling literaire en mythologische werken uit het middeleeuwse IJsland, die zowel delen van de oude mythologische verhalen van Noordelijk Europa, als richtlijnen omtrent de poëtische overdracht ervan, bevatten.
Er bestaan twee Edda's;
de Poëtische Edda, ook wel Lied-Edda of Oude Edda, in oorsprong een orale traditie
de Proza-Edda, ook wel de Jongere Edda, geschreven door Snorri Sturluson

Er zijn meerdere speculaties over de titel. Het woord Edda betekent overgrootmoeder in het Oudnoords. Het zou dus kunnen wijzen op de verhalen van overgrootmoeder (de voorouders), die zij al doorvertelden, 's avonds rond de vuurplaats, maar verder dan een theorie gaat dit niet. Het woordbeeld is hiervoor eigenlijk het belangrijkste argument.

Er wordt aangenomen dat Snorri Sturluson zijn Edda in Oddi geschreven heeft, een plaatsje op IJsland dat in de 11e en 12e eeuw een centrum van wetenschap en literatuur was. Snorri Sturluson bezocht de school als leerling van Jón Loftsson, de kleinzoon van Saemund de Wijze (1057-1133). Saemund de Wijze opende, na in Frankrijk of Franken te hebben gestudeerd, de school in Oddi. Hij zou de Oudere of Poëtische Edda hebben geschreven.

In de late 13e eeuw kwam IJsland onder het gezag van het koninkrijk Noorwegen, dat in 1380 met Denemarken werd verenigd. In de 16e eeuw werd men zich hier pas goed bewust van de schatkamer, die de IJslandse middeleeuwse manuscripten in feite vormden, met informatie over het verleden van Scandinavië die nergens anders te vinden was. Het werd IJslanders verboden manuscripten te verkopen buiten het Deense koninkrijk. In Kopenhagen werden de manuscripten bestudeerd. Een van de belangrijkste onderzoekers was de humanist Arngrimur Jonsson (1568-1648), die het boek Brevis Commentarius de Islandia (kort commentaar over IJsland) schreef, wat gelezen werd door onderzoekers buiten Denemarken. Toen volgden vertalingen van de Edda in moderne talen. In 1770 verscheen de eerste uitgave van Gylfaginning in Londen, welke werd heruitgegeven door Sir Walter Scott in 1809. In de 19e eeuw was de Edda in de meeste Europese talen te lezen.
(Wikipedia)

sagen en legenden - Scandinavische taal- en letterkunde