Vanuit zijn verontwaardiging en woede over het permanente onrecht dat Latijns-Amerika wordt aangedaan heeft Galeano om meerdere redenen een boek geschreven. Zijn werk berust op een onwaarschijnlijk grote kennis, verschaft een scherp inzicht in de opeenvolgende fases van de plundering en is indringend en goed leesbaar geschreven. Het boek werd in 1970 in het Spaans gepubliceerd. De drama's van Chili en Argentinië hadden zich nog niet voltrokken, maar als vervolghoofdstukken zullen ze de lezer niet verrassen.

Dit boek van ruim 400 pagina's is geschreven begin jaren zeventig en is nog altijd brandend actueel. De reden is simpel. Waarom is het verschil zo groot tussen de beide Amerika's. Noord Amerika was dun bevolkt en is door een reusachtige stroom migranten vanuit Europa uit haar voegen gebarsten. Enkel de indianen waren de nieuwkomers tot last. Het Amerika van vandaag heeft nog altijd de neiging om andere volkeren te moeten gaan zeggen wat voor hun goed zou zijn. Jarenlang hebben ze de landen ten zuiden hun gebied trachten te knechten met alle mogelijke middelen. Het zuiden is altijd al gekoloniseerd en uitgebuit geweest door de zogenaamde ontdekkingsreizigers. De Nederlanders, Spanjaarden, Portugezen en Engelsen teren nog altijd van hun rijkdom die ze eerder hebben ontfutseld door hun veroveringen, uitbuitingen en slavenhandel. De bestaande bevolking is gedecimeerd om ongebreideld toegang te kunnen krijgen tot waardevolle grondstoffen en andere noodzakelijke middelen om de Europeanen van dienst te zijn. Nog altijd zijn ze de aarde aan het uitputten tot er uiteindelijk niets meer van waarde zal overblijven. Dit boek is een somber leesverhaal die men niet zo gauw ineens zal uitlezen. Weinig verandering in vijftig jaar.