In "De spiegel van het Westen" betoogt de Franse politiek filosoof Jean-Louis Vullierme dat de gangbare verklaringen voor de opkomst van het nazisme – zoals het Verdrag van Versailles en rassenideologieën – tekortschieten. Vullierme stelt dat de nazi-ideologie geen aberratie was, maar een rationeel 'kind van haar tijd' en een extreme uiting van bepaalde waarden die inherent zijn aan de westerse beschaving zelf.

Het boek toont aan dat het nazisme diep verankerd lag in westerse intellectuele tradities en moderniteit. Vullierme analyseert hoe concepten zoals de nadruk op de 'wil' (voluntarisme), het geloof in vooruitgang en wetenschappelijke rationaliteit, in combinatie met een seculier wereldbeeld, de voedingsbodem vormden voor de gruwelen van de Holocaust. Hij waarschuwt de lezer dat de westerse mens blind is voor deze eigen schaduwzijde en de neiging heeft de oorsprong van het nazisme uitsluitend buiten zichzelf te plaatsen. Door het nazisme af te schilderen als iets volkomen vreemds of louter het werk van 'gekke' leiders, ontlopen westerse samenlevingen een cruciale zelfreflectie.

Vullierme dwingt de lezer in de spiegel te kijken en te erkennen dat de potentie voor dergelijke ideologieën in onze eigen cultuur besloten ligt, en dat we constant waakzaam moeten zijn voor de duistere kanten van onze eigen waarden. Het is een pleidooi om de westerse beschaving kritisch te blijven beschouwen en niet te vervallen in het cliché dat genocide alleen het werk is van 'anderen' in extreme situaties.