Een sensationele literaire ontdekking: de eerste, niet eerder gepubliceerde roman van Grete Weil – een bijzondere literaire getuigenis, geschreven tijdens de oorlog

Duitsland, 1936. De Joodse Monika Merton, wier echtgenoot al is omgekomen in het concentratiekamp Dachau, is op de vlucht voor de Gestapo. Ze heeft haar woonplaats München verlaten en hoopt in Beieren de Oostenrijkse grens te kunnen oversteken. Onderweg ontmoet ze in de trein dichter Andreas von Cornides, die zich nauwelijks bewust is van het geweld en de misdrijven in Duitsland. Hij leeft, zo lijkt het, in een andere wereld. Ondanks zijn onwetendheid ontwikkelt Monika een zwak voor hem, en hij voor haar. Haar plan om te vluchten verzwijgt ze.

Samen met Andreas verlaat Monika de trein in een afgelegen bergdorp, waar haar ‘langlauftocht’ moet beginnen. Maar door het slechte weer worden ze gedwongen om samen een paar dagen te verblijven in een berghut. Ver van de rest van de wereld onthult Monika aan Andreas haar ware beweegredenen en vertelt ze over haar leven in München en in het turbulente Berlijn van de vroege jaren dertig; over haar huwelijk met haar grote liefde, de reizen die ze maakte en haar werk op een school in Beieren, totdat de opkomst van de nazi’s en het groeiende antisemitisme aan dat alles een einde maakten.

Grete Weil schreef deze bijzondere roman in 1944-1945 op de zoldertrap van haar onderduikadres in Amsterdam. De weg naar de grens is een prachtig, aangrijpend verhaal over liefde in een gevaarlijke tijd, vervlochten met de vraag wat goede en foute keuzes zijn en welke grote gevolgen ze kunnen hebben.