Ik wil nooit meer oorlog – Unieke nieuwe verhalen van Engelandvaarders brengt de indrukwekkende, vaak onbekende getuigenissen samen van mannen en vrouwen die tijdens de Tweede Wereldoorlog het gevaarlijke besluit namen om Nederland te ontvluchten en Engeland te bereiken. Hun doel: zich aansluiten bij de geallieerden en een bijdrage leveren aan de strijd tegen de Duitse bezetter. Het boek geeft een veelzijdig beeld van moed, wanhoop, improvisatie en doorzettingsvermogen.

De verhalen tonen hoe verschillend de achtergronden van de Engelandvaarders waren. Sommigen waren jonge studenten of dienstplichtigen, anderen kwamen uit het verzet of wilden simpelweg niet werkloos toekijken. Ieder van hen riskeerde zijn leven. De routes die ze namen waren extreem gevaarlijk: per kano over de Noordzee, lopend door bezet Europa, verstopt in vrachtschepen of via omwegen door Spanje en Portugal. Velen werden onderweg opgepakt; slechts een deel bereikte daadwerkelijk Engeland.

Eenmaal aangekomen werden de Engelandvaarders met gemengde gevoelens ontvangen: bewondering, maar ook wantrouwen, omdat de Britten bang waren voor Duitse infiltranten. Toch sloten velen zich succesvol aan bij de Prinses Irene Brigade, de Royal Air Force, de Marine of geheime diensten als het Bureau Inlichtingen. Hun inzet varieerde van gevechtsacties tot coderen, verkenningsvluchten en sabotageplannen.

Naast de oorlogsverhalen besteedt het boek veel aandacht aan de psychologische impact. De Engelandvaarders spreken openlijk over angst, schuldgevoel, kameraadschap en het verlangen naar thuis. Het moment van bevrijding bracht opluchting, maar vaak ook confrontatie met verlies en een verscheurd verleden.

De centrale boodschap van het boek – verwoord door de betrokkenen zelf – is een krachtige waarschuwing: oorlog vernietigt levens en menselijkheid. Door hun persoonlijke verhalen levend te houden, hopen de Engelandvaarders dat toekomstige generaties begrijpen wat vrijheid kost en waarom vrede nooit vanzelfsprekend mag worden.