Wie erkent dat we in een multiculturele samenleving leven, lijkt zich niet langer te kunnen beroepen op Aristoteles' aloude concept van het goede leven. Het goede leven is immers alleen denkbaar wanneer de burgers van de staat hun waarden en normen delen. Het goede leven en de multiculturele staat lijken diametraal tegenover elkaar te staan.
In dit boek wordt deze tegenstelling onderuit gehaald. Sinds de democratie van het oude Athene kan vrijheid als de grondwaarde van de Westerse cultuur begrepen worden. In de Franse Revolutie wordt geleerd dat deze vrijheid niet gebonden is aan een bepaalde traditie: de vrijheid en gelijkheid tussen de mensen overstijgt alle culturele verschillen. Wie trouw wil zijn aan de Westerse vrijheid moet deze daarom vorm geven in een samenleving waarin ruimte is voor vele culturen. De bepaling van het goede leven sluit dan niet langer aan bij de waarden en normen van een specifieke cultuur, maar bij de grondwaarde die (ondanks haar Westerse wortels) alle culturen overstijgt: vrijheid. Het goede leven kan dan nader geconcretiseerd worden als de instituties en de institutionele leerprocessen die nodig zijn om deze vrijheid te garanderen.
In dit boek wordt stap voor stap ontvouwd welke eisen aan dergelijke instituties gesteld moeten worden. Dit gebeurt in de vorm van een dialoog. Ook die vorm grijpt terug op het oude Griekenland. Plato begreep al dat wie over vrijheid schrijft, dit moet doen in een vorm die recht doet aan vrijheid: een redelijke dialoog die uiteindelijk staat voor de dialoog tussen lezer en auteur. Wie vrij is kan alleen een concept van het goede leven accepteren, dat bestand gebleken is tegen al zijn mogelijke tegenwerpingen. Laten deze twaalf dialogen deel uitmaken van de voortdurende dialoog die daarvoor nodig is.