In deze biografie wordt het leven van Elisabeth Kübler‑Ross (1926-2004), de Zwitserse psychiater en pionier op het gebied van stervensbegeleiding en rouwverwerking, uitvoerig beschreven. Het boek schetst haar afkomst, opleiding en hoe haar ervaringen — onder andere in de Tweede Wereldoorlog en later in de Verenigde Staten — leidde tot baanbrekend werk over terminale patiënten en het proces van sterven. Gill beschrijft hoe Kübler-Ross ideeën ontwikkelde over de vijf fasen van rouw (ontkenning, woede, onderhandelen, depressie en aanvaarding) en hoe haar carrière een combinatie was van medisch werk, universele zoektocht en publieke impact. Verder gaat het werk in op zowel haar wetenschappelijke bijdragen als haar controverses — de spanningen tussen haar idealisme en gevestigde medische instituties komen aan bod, net als haar latere spirituele interesse en internationaal engagement. Het boek geeft inzicht in haar manier van denken: over leven, dood, betekenis en de menselijke ervaring in grenssituaties. Dankzij een combinatie van feiten, getuigenissen en interviews ontstaat een portret van een vrouw die zich niet liet beperken door conventies maar voortdurend de grenzen van haar vakgebied opzocht. Tot slot belicht het boek ook de nalatenschap van Kübler-Ross: hoe haar inzichten het medisch denken, de palliatieve zorg en de maatschappelijke benadering van sterven en rouw hebben beïnvloed. Gill laat zien hoe ideeën die zij in de jaren ’60 en ’70 lanceerde, mede de ontwikkeling van hospices, palliatieve teams en rouwtherapieën mogelijk maakten. Het resultaat is een boeiende biografie voor wie geïnteresseerd is in de geschiedenis van de geneeskunde, levensvragen en de menselijke ervaring van afscheid nemen.