De Leidse paardetram van J. de Graaf is een geschiedkundig overzicht van het openbaar vervoer per paardentram in Leiden, vanaf de introductie in de late 19e eeuw tot aan het verdwijnen ervan in het begin van de 20e eeuw. Het boek beschrijft niet alleen de technische en organisatorische ontwikkeling van de paardentram, maar vooral ook de sociale, stedelijke en economische context waarin dit vervoermiddel een belangrijke rol speelde.

De Graaf schetst hoe de paardentram in Leiden werd ingevoerd als antwoord op de groeiende behoefte aan beter stadsvervoer. Het boek laat zien hoe de aanleg van de sporen, de keuze van routes en de bouw van stallen en remises deel uitmaakten van een bredere stedelijke modernisering. De auteur beschrijft de dagelijkse werking van de paardentram: het materieel, de trams zelf, de paarden, het werk van koetsiers, conducteurs en onderhoudspersoneel. Hierbij is veel aandacht voor de soms zware arbeidsomstandigheden en de zorg voor de dieren.

Ook komt de rol van de paardentram in het publieke leven aan bod. De tram verbond woonwijken met het centrum, stations en belangrijke instellingen en maakte mobiliteit toegankelijker voor verschillende lagen van de bevolking. Het boek toont hoe de paardentram uitgroeide tot een vertrouwd en sociaal herkenbaar onderdeel van het straatbeeld.

Daarnaast wordt uitgebreid ingegaan op de geleidelijke opkomst van nieuwe vervoersmiddelen, zoals de elektrische tram en later de autobus, die de paardentram uiteindelijk verdrongen. De Graaf analyseert de technische, financiële en politieke overwegingen die tot deze overgang leidden.

De Leidse paardetram biedt daarmee een compleet en levendig beeld van een vroeg modern vervoerssysteem dat een belangrijke fase in de ontwikkeling van Leiden markeerde. Het is zowel een historisch naslagwerk als een cultuurhistorisch portret van een tijd waarin paarden en spoorrails het stadsvervoer bepaalden.