Dr Ir E.B. Wolff was de eerste directeur van de Rijksstudiedienst voor de Luchtvaart (RSL), de in 1919 opgerichte voorganger van het Nationaal Lucht- en Ruimtevaartlaboratorium (NLR). De RSL kwam voort uit de wens om de luchtvaart, die toen nog in de kinderschoenen stond, door middel van onderzoek te ondersteunen en het is daarom interessant kennis te nemen van de persoonlijke herinneringen van Wolff aan die tijd.

Bedacht moet worden dat de ontwikkeling van de luchtvaart vóór 1919 voor een zeer groot deel plaats vond tijdens de Eerste Wereldoorlog, tijdens welke oorlog Nederland neutraal bleef. Als gevolg van deze oorlog vond er praktisch geen uitwisseling van informatie plaats tussen de landen onderling. Aan het eind van de oorlog in 1918 bleek dan ook dat de luchtvaartontwikkeling in Nederland een flinke achterstand had opgelopen ten opzichte van de oorlogvoerende landen. Aan Wolff kwam daarom de taak toe een instituut op poten te zetten dat deze achterstand in kon lopen. Ondanks dat Wolff toen hij aan deze taak begon een leek was op luchtvaartgebied, is hij daar wonderwel in geslaagd.

De keuze voor Wolff bleek een heel gelukkige, hij drukte als eerste directeur sterk zijn stempel op de organisatie, hetgeen zelfs nog merkbaar was tot het recente verleden van het NLR. De vraag is echter: hoe en waarom werd juist hij gevraagd voor die functie? Dit persoonlijke relaas van Wolff over de aanloop tot en de eerste jaren van de RSL geeft hierover enige informatie. Als aanvulling hierop bevat dit boek ook nog de aantekeningen die Wolff heeft gemaakt tijdens besprekingen met zijn medewerkers en tijdens een tweetal dienstreizen naar de Verenigde Staten in de jaren 1929 en 1934/1935.

Dit boek is hiermee een mooie eerste stap op weg naar een meer gedetailleerde beschrijving van de geschiedenis van de Rijksstudiedienst voor de Luchtvaart.