Een toenemend aantal mensen heeft het gevoel dat zij met de antwoorden die het westerse christendom hun aanreikte en waarmee men sinds eeuwen heeft kunnen leven, niet meer uitkomt. Het kan zijn dat zij zichzelf niet meer als christenen (willen) zien, terwijl de boodschap van de bijbel hun toch nog wel aanspreekt. Het kan zijn dat zij zich nog wel christenen voelen, maar dat de kerk zoals die zich in onze maatschappij in vele vormen manifesteert, hun niet meer zoveel zegt. Het kan zijn dat zij nog aktief zijn in allerlei kerkelijk werk en toch het gevoel hebben iets te missen. En dat iets ligt dan op het vlak van de vormgeving van hun leven. Ze kunnen niet zo goed uit de voeten met wat als christelijke ethiek wordt aangeboden, omdat op dat punt het aanbod zo groot is en de verschillende ’ethieken’ elkaar op allerlei punten lijken te weerspreken.
Er wordt in dit boek gesproken van ’halacha’. Halacha is een systeem van afspraken, die bindend kunnen werken binnen een gemeenschap, zodat mensen op elkaar aankunnen en de gemeenschap niet uit elkaar valt. In de eerste hoofdstukken van Genesis is sprake van voorschriften voor de hele mensheid, voor ’Noach en zijn zonen’: ’de noachidische halacha’. Al eeuwen lang hebben mensen, die zich door de bijbel aangesproken voelen, kontakt gezocht met het jodendom om op het punt van die ’noachidische halacha’ nader geïnformeerd te worden. De eerste christenen uit de niet-joodse wereld leefden naar die noachidische voorschriften (Hand. 15).
De auteurs zijn daarom te rade gegaan bij de joodse traditie om zich een beeld te vormen wat een ’noachidische halacha’ nu zou kunnen inhouden.