Daniël van de Ven (1929) Zijn foto’s vertellen verhalen en doen verlangen naar het Rotterdam van toen. Afgedrukt in zwartwit tonen ze een feilloos gevoel voor belichting en compositie. Elke foto is raak. Daniël van de Ven is achttien als hij zijn eerste foto’s als persfotograaf maakt. Een ‘parmantig Rotterdams mannetje’ vond hij zichzelf toen. Hij gaat fotograferen voor kranten en weekbladen. Rotterdam is zijn werkterrein. Vooral in de haven is Van de Ven in zijn element. Dat zie je terug in zijn werk. Hij houdt van het water, van de vracht- en passagiersschepen en de bedrijvigheid op en rond de kade. Met de ruwe zeelui en de havenarbeiders kan hij het goed vinden. Als zoon van een Rotterdamse zeeman spreekt hij hun taal en begrijpt hij hun humor. Bovendien heeft hij zeebenen en is hij een echte ‘lefgozer’. Dat moet ook wel, want er komt vaak het nodige kunst- en vliegwerk aan te pas om de perfecte plaat te kunnen schieten. Zijn werk valt op. Ook bij de Holland-Amerika Lijn (HAL). Hun opmerking dat ze ‘weleens iets te fotograferen hebben’, is het begin van een belangrijke fase in zijn leven. Tussen 1947 en 1971 is Van de Ven bijna dagelijks in de weer op de Wilhelminakade. Hij legt al het nieuws rondom de maatschappij vast. Het levert hem de bijnaam ‘hoffotograaf van de HAL’ op. Van de Vens werk wordt over de hele wereld getoond in de HAL-passagebureaus. Zelf blijft hij trouw aan Rotterdam. Zijn stad speelt de hoofdrol in zijn fotografie. Want voor Daniël van de Ven is er maar één stad: Rotterdam. Voor altijd Rotterdam. Sandra van Berkum is kunsthistorica, auteur en voice-over.