'De kleine blonde dood' gaat over schuld. Het boek kent vier hoofdpersonen. De vader, een jood die in 1937 naar Nederland vlucht en na de oorlog gek wordt. De moeder, een Italiaanse emigrante. Het kind van deze beide buitenlanders dat uit een echtvereniging geboren wordt waarop weinig zegen en harmonie rust. Deze zoon is de verteller die de wereld helpt aan een zoontje, Micky, dat buitenechtelijk is en op bijna zesjarige leeftijd komt te overlijden.
Deze vier personen leiden een treurig bestaan dat twee met de dood zullen moeten bekopen en de twee overlevenden in staat van ontreddering zal brengen. De twee vaders zijn dominant in dit boek. De vader van de verteller organiseert een pandemonium van
vertwijfeling en krankzinnigheid. Zijn zoon maakt van zijn leven een janboel. Hij is eigenlijk de enige overlevende in dit boek. Zijn moeder gaat emnotioneel aan een halve eeuw geschiedenis ten onder.
Blijft over de verteller - Boudewijn is de naam - die de journalist (letterlijk de dagboekschrijver) is van het noodlot. Er wordt vaak gehuild in 'De kleine blonde dood', de gekte wordt er bijna tot kunst verheven en er vindt een cremnatie plaats op de tonen van een song van Mick Jagger, maar het waarachtige en tragische
wereldbeeld blijft overeind. Het is een boek dat na lezing grote twijfel achterlaat: is er een verschil tussen literatuur en
werkelijkheid?
'De kleine blonde dood' beschrijft, kortom, de grondbeginselen van de melancholie. Een niet-erkende ziekte: het lijden aan schuld, almaar schuld.