Gedurende de eerste eeuwen van zijn bestaan had het Christendom te maken met een aantal, soms bloedige, vervolgingen door de Romeinse overheid. Hoewel veel verloren is gegaan, is een aantal verslagen van de aanhouding, rechtszaak en executie van christenen bewaard gebleven. Deze documenten, de zogenaamde martelaarsacten, geven een fascinerend beeld van het leven van de jonge kerk en de eerste martelaren door hun gevarieerdheid en het authentieke karakter van hun beschrijvingen. Het gaat deze martelaren niet om de strijd voor een goede zaak of een nobel ideaal, maar om de volstrekte gehoorzaamheid aan de ene en ware God, en in het onvermijdelijke martelaarschap beleven zij hun verbondenheid met Christus. Deze keuze maakt dat zij onverschrokken de confrontatie met de Romeinse magistraten durven aangaan. Het is juist het menselijk karakter van deze documenten waardoor ze vaak tot een ontroerend getuigenis worden. De bejaarde bisschop Polycarpus en de nog jonge vrouw Perpetua, de filosoof Justinus en de slavin Sabina, zij allen spreken openlijk en vrijmoedig over hun geloof ook al staan ze oog in oog met de dood. Waar de meeste literatuur van het vroege Christendom vooral een intellectueel en argumenterend karakter draagt laten hier op ongemeen levendige wijze brieven, dagboeken en letterlijke fragmenten uit de verhoren de christenen van de eerste eeuwen in de kracht van hun geloof maar ook in al hun zwakheden en twijfels zien.