Wat Claudio Magris deed voor de Donau, doet Alice Albinia voor de Indus. Grote rivieren spreken tot de verbeelding, of het nu gaat om de Donau, de Nijl, de Rijn, de Seine, de Tiber of de Indus. Aan rivieren wordt vaak levenskracht of zelfs goddelijke kracht toegeschreven. Ze worden bezongen in poëzie, ze worden aanbeden en vereerd en het water wordt niet zelden als heilig beschouwd. Dat vindt zijn verklaring in de bedrijvigheid en beschavingen die vaak aan de oevers van rivieren ontstaan en in de herinnering daaraan: ook na vele duizenden jaren leeft de herinnering voort dat een rivier de oorsprong van een bepaalde samenleving is geweest. In De Indus beschrijft Alice Albinia een van de machtigste rivieren ter wereld. Ze volgt de rivier drieduizend kilometer lang stroomopwaarts. Haar verhaal gaat vijfduizend jaar terug in de tijd, toen de eerste beschavingen ontstonden aan de oevers van de Indus. Ze voert ons mee van de ruïnes van grote metropolen, waar ooit Sanskriet sprekende nomaden verbleven, tot de huidige steden langs de rivier met hun soms bittere religieuze en sociale tegenstellingen. Met een zeldzame combinatie van hartstocht en diepgaande historische kennis brengt Albinia vijfduizend jaar geschiedenis tot leven en legt ze bovendien een relatie tussen de geschiedenis en de hedendaagse werkelijkheid in Pakistan, Afghanistan en India. Een echte biografie over een rivier die als een levend wezen wordt ervaren. Alice Albinia (1976) doceert Engelse literatuur en Zuid- Aziatische geschiedenis in Cambridge. Ze werkte twee jaar als journalist en redacteur in Dehli. De Indus is haar eerste boek, dat onder meer werd bekroond met de Jerwood Award, een belangrijke Britse onderscheiding voor innovatieve non-fictieschrijvers.