De hier gepubliceerde brieven van J. van Oudshoorn (pseudoniem van de Nederlandse ambassade medewerker J.K. Feijlbrief) dateren uit 1905 en 1906. Die brieven handelen over zijn innerlijke wereld, eenzaamheid, zijn onvermogen om te communiceren en de verhouding tussen het individu en de maatschappij, uitgebeeld door een eenzame ambtenaar die via brieven zijn ervaringen deelt en zo toch zijn diepste, moeilijk te verwoorden gevoelens onthult.

Toen Van Oudshoorn de brieven schreef, die later Het Onuitsprekelijke zouden gaan heten, was hij pas in Berlijn gearriveerd. In Den Haag had hij afscheid genomen van zijn vriend A.J.G. Schmitt, evenals hij ambtenaar aan het ministerie van buitenlandse zaken, en ten einde zijn eerste indrukken van Berlijn vast te leggen, schreef hij de achtergeblevene een groot aantal brieven. Die werden voor het eerst in 1920 in het literair tijdschrift Groot-Nederland gepubliceerd.

Tot goed begrip van de hier geplaatste brieven zij nog opgemerkt, dat J.K. Feijlbrief op 20 februari 1905 benoemd was tot tweede kanselier aan het Nederlands gezantschap in Berlijn en dat zijn vriend korte tijd later een zelfde post ging bezetten in Stockholm. Uitvoeriger informatie en verantwoording worden gegeven door W.A.M. de moor in de boekuitgave van Het Onuitsprekelijke. Hij is ook de biograaf van J. van Oudshoorn.

---

J. van Oudshoorn was het pseudoniem van de Nederlandse ambassade medewerker Jan Koos Feylbrief. Hij werkt lang in Berlijn, van 1905 tot 1933. Feylbrief scheidde zijn schrijverschap zo sterk van zijn dagelijks bestaan, dat hij over zijn alter ego Van Oushoorn in de derde persoon schreef - alsof het pseudoniem werkelijk iemand anders was.