De mens als Wezen is het enige boek dat Damme Saalder heeft geschreven en het is tevens enig in zijn soort. Reeds de titel intrigeert, alsmede de omslag. Op de voorkant zien we op een smal, doodlopend bospad een man met een rugzak, die terugkijkt naar waar hij vandaan kwam. Op de achterkant geen flaptekst, maar hetzelfde tafereel en nu zonder levend wezen. Wat moet dat suggereren? En wat betekent die hoofdletter W in de titel?
Het is aan de lezer om hier antwoorden op te vinden, al schept Saalder (anagram van raadsel) aan het eind van zijn verhalen meer duidelijkheid. Verklapt kan vast worden dat van het wezen van de mens steeds minder overblijft. Voordat het zover is valt er evenwel genoeg te beleven in de drieënveertig hoofdstukken en hoofdstukjes die De mens als Wezen telt. Met uitzondering van de laatste chapiters bevatten ze scènes uit het leven van Damme Saalder, te beginnen met zijn jeugd, eindigend diep in zijn volwassenheid.
We maken kennis met een schrijver die bijna voortdurend in de contramine is. Dat uit zich onder meer in seksuele uitspattingen, vluchtneigingen, zonderling gedrag en in het te kakken zetten van anderen. Heel bijzonder is de schrijfstijl: afwisselend absurdistisch, surrealistisch, lyrisch, filosofisch, bevreemdend, grof, humoristisch. Verder speelt de fantasie een grote rol, soms leidend tot de meest bizarre avonturen.