Samenvatting:
Pius XII, paus van 1939 tot 1958, zal zaligverklaard worden. Dit streven wordt al jaren nagestreefd, maar de oorspronkelijk vastgestelde datum moest al worden uitgesteld: de verslagen over Pius' gedrag tijdens de Holocaust zijn te tegenstrijdig. Sommigen zien hem als een toegewijde helper en zelfs een redder van de vervolgden, terwijl anderen hem beschouwen als een overtuigd antisemiet. Daniel Jonah Goldhagen gebruikt de controverses rond Pius XII als een gelegenheid om de houding van de gehele katholieke kerk tijdens de Holocaust aan een broodnodig kritisch onderzoek te onderwerpen: hij laat zien dat de kerk en de paus veel dieper betrokken waren bij de vervolging dan voorheen werd aangenomen. Kerkleiders waren zich volledig bewust van de vervolging van Europese Joden. Maar in plaats van zich er publiekelijk tegen te verzetten en op te roepen tot verzet, steunden ze de vervolging op vele manieren. Sommige geestelijken namen zelfs deel aan de massamoord. Op basis van dit historische onderzoek richt de auteur zich op de centrale vraag van schuld en verzoening: hoe verhoudt de katholieke kerk, de hoogste morele autoriteit, zich tot haar medeplichtigheid aan de Holocaust? Goldhagen ontwikkelt criteria aan de hand waarvan de verwijtbare deelname van zowel de instelling als het individu kan worden beoordeeld. Hij laat zien dat de kerk haar plicht tot verzoening noch heeft erkend, noch heeft vervuld.