In West-Europa is de gedachte dat de wet een taak heeft bij het bestrijden van discriminerende meningsuiting nauwelijks controversieel. Amerikanen tonen ons echter dat men het kwaad van racisme en discriminatie niet hoeft te bagatelliseren om tot de slotsom te komen dat er in een democratische rechtsstaat geen plaats is voor wetgeving die zich keert tegen discriminerende meningsuiting. De handschoen die zij ons daarmee toewerpen, wordt in dit boek opgenomen. In een zoveel mogelijk verhalend gehouden stijl geeft het boek een overzicht van de geschiedenis van tegen discriminerende meningsuiting gerichte wetgeving in Nederland en van de daarop gebaseerde jurisprudentie. Het probeert vervolgens te achterhalen waarom Amerikanen menen dat de vrijheid van meningsuiting impliceert dat de overheid de bevoegdheid mist om discriminerende meningsuiting aan banden te leggen. In het slothoofdstuk presenteert de schrijver zijn eigen antwoord op de vraag hoe een democratie om moet gaan met discriminerende belediging en racistische stemmingmakerij.

Theo Rosier studeerde wijsbegeerte en economie en was jarenlang bedrijfsleider in de bioscoop. Hij kon aan dit boek beginnen dankzij een AIO-plaats aan de Vrije Universiteit te Amsterdam en is nu als universitair docent werkzaam bij de sectie Encyclopedie van de Vrije Universiteit en de vakgroep Rechtsfilosofie van de Universiteit van Amsterdam.