De bleekneusjes van 1945 beschrijft een bijzonder naoorlogs initiatief waarbij duizenden verzwakte Nederlandse kinderen tijdelijk naar het buitenland werden gestuurd om aan te sterken na de ontberingen van de Tweede Wereldoorlog. Vooral na de Hongerwinter van 1944–1945 waren veel kinderen ondervoed en lichamelijk verzwakt.

Het boek schetst hoe kinderen werden uitgezonden naar gastgezinnen en opvanghuizen in landen als Zweden, Denemarken, Zwitserland, Engeland en Frankrijk. Aan de hand van persoonlijke herinneringen, brieven en foto’s laat Sintemaartensdijk zien hoe deze kinderen voor het eerst kennismaakten met voldoende voedsel, rust en zorg.

Naast de fysieke gevolgen besteedt het boek aandacht aan de emotionele impact van het verblijf in het buitenland: heimwee, taalproblemen en cultuurverschillen, maar ook nieuwe vriendschappen en blijvende herinneringen. Voor sommige kinderen betekende het verblijf een levenslange band met hun gastland.

Ook de organisatie van deze grootschalige actie komt aan bod, met aandacht voor de rol van hulporganisaties, artsen en overheden. Het boek plaatst de uitzendingen in de context van internationale solidariteit en wederopbouw.

De bleekneusjes van 1945 laat zien hoe zorg voor kinderen centraal stond in het herstel na de oorlog en benadrukt de menselijke veerkracht en internationale betrokkenheid in een periode van grote nood.