1- DE MISLUKTE OMHAAL

In deze bundel zijn z'n beste, scherpste, grappigste, en meest ontroerendste columns verzameld.

Als vaste columnist van weekblad Voetbal International houdt Nico Dijkshoorn zich het liefst langs de zijlijn op. Vanaf die plek beschouwt, beluistert en interpreteert hij met een scherpe blik de soms op hol geslagen voetbalwereld en schrijft er dan op volstrekt unieke wijze over.
Zijn stukken gaan nooit over tactiek of looplijnen, laat staan over gegenpressing en het belang van periodisering. Wel over de huilbuien van Dick Advocaat, de manier waarop Wout Weghorst het Wilhelmus meezingt en over wat hij zou willen doen met de leeuw die Memphis Depay op zijn rug heeft getatoeëerd. (een snorretje op tekenen)
In deze bundel zijn z'n beste, scherpste, grappigste, en meest ontroerende columns verzameld.
.
.
2- DE VRIJE MAN

Niemand ziet de gekte, de hypocrisie en de schoonheid van het moderne voetbal scherper dan Nico Dijkshoorn, de populairste columnist van weekblad Voetbal International.
In deze bundel zijn z'n sterkste columns bijeengebracht.
Met een mengeling van spot, weemoed en woede beziet hij een wereld die soms de zijne is, maar vaak ook niet, met als resultaat een constante stroom aan hilarische beschouwingen.
.
.
3- KLEIN GELUK

Zodra we voetbal gaan beschouwen als wetenschap, haakt hij af. Beter gezegd: dan komt zijn pen bijna als vanzelf in beweging. Niemand ziet de gekte, de hypocrisie en de opgeklopte lulligheid, maar ook de schoonheid in het voetbal scherper dan Nico Dijkshoorn. De columnist benadert de voetballerij als liefhebber, niet als journalist. Of hij nou spot of bewondert, sneert of juicht: altijd schrijft hij zijn visie zo verfijnd en origineel dat je als lezer vroeg of laat van de bank rolt van het lachen.

In deze bundel al zijn VI-columns van het afgelopen seizoen, met als toegift een verslag van zijn onvergetelijke middag met zijn held Willem van Hanegem.
.
.

4- KORT EROP

ia de tamtam hoorde ik dat er problemen waren met de chef-sport van de Volkskrant die zijn pennenvruchten niet kon waarderen. Op dat moment wist ik dat die chef-sport er geen verstand van had en dat ik Nico Dijkshoorn zo snel mogelijk moest vastleggen. Een korte zakelijke mail was voldoende hem aan Voetbal International te binden. Intussen is hij een fenomeen. Ik hik al een jaar of dertig tegen mijn eigen wekelijkse column aan, maar collega Dijkshoorn schudt de lezenswaardige stukjes werkelijk uit zijn mouw. Zijn creativiteit grenst aan het onmogelijke. Voor een dagelijkse column draait hij zijn hand niet om. Hij schrijft boeken, hij is dichter, zanger, muzikant, hij toert langs de theaters en is vaste gast in De Wereld Draait Door. Ik ben er trots op dat Nico Dijkshoorn tot onze stal behoort. Johan Derksen
.
.
5- MET DE PUNT NAAR VOREN

Nico Dijkshoorn (Amsterdam 15 mei 1960) is uniek in zijn soort. Hij is dichter, schrijver, muzikant, maar vooral een begenadigd columnist. Het grote publiek kent hem als vaste gast in De Wereld Draait Door, waar hij de andere gasten op de hak neemt. In Voetbal International zorgt hij wekelijks voor de alternatieve bijdrage. Hij kiest een totaal andere invalshoek dan de traditionele voetbaljournalisten. Een column van Nico Dijkshoorn lees je met een glimlach. Zelfs de mensen die hij op een uitermate creatieve wijze fileert zullen het geamuseerd lezen. En het verschaft spelers, trainers en officials status als ze een keer aan de beurt zijn. Als Nico Dijkshoorn over je schrijft, speel je een rol van betekenis. Negeert hij je, dan moet je je zorgen gaan maken.
De scherpste pen van de Eredivisie.
-Michel van Egmond
.
.

6- NAT GRAS

Als Nico Dijkshoorn gras ruikt, ligt hij opeens weer op zijn buik naast een bal, samen met veertien vriendjes. Nat gras was het fijnst. Thuis schrokte hij zijn andijviestamppot binnen twee minuten naar binnen. 'Vanwaar die haast?', vroeg zijn moeder dan. 'Het gras is nat! We gaan slidings unlimited doen.' Willem van Hanegem en Johan Cruijff zouden middelmatige voetballers zijn geweest op kunstgras. Op gras vallen de spelers op die één zijn met het gras, die begrijpen hoe graag gras de bal omarmt. Aan mensen met een pak en foute schoenen is dat helaas niet uit te leggen. In dit boek met al zijn VI-columns van het afgelopen seizoen doet Nico Dijkshoorn zich opnieuw kennen als liefhebber, bewonderaar en romanticus. En - hoe kan het anders - steekt hij op onnavolgbare wijze de draak met praalhanzen en patjepeeërs.