In dit boek onderzoekt Hans van Koningsbrugge de diplomatieke relaties tussen de Nederlandse Republiek, Zweden en Rusland in de laatste fase van de Grote Noordse Oorlog en de jaren daarna. De periode 1714–1725 markeert een fundamentele verschuiving in de machtsverhoudingen in Noord- en Oost-Europa.

De auteur laat zien hoe de Republiek traditioneel sterke banden had met Zweden, gebaseerd op handel, maritieme samenwerking en gedeelde strategische belangen. Tegelijk ontwikkelde Rusland onder tsaar Peter de Grote zich snel tot een opkomende grootmacht, waarmee Nederland eveneens economische en diplomatieke contacten onderhield.

Het boek beschrijft hoe veranderende politieke realiteiten, oorlogsomstandigheden en tegengestelde belangen leidden tot het afbrokkelen van deze vriendschappen. Nederlandse pogingen om neutraliteit te bewaren en handelsbelangen veilig te stellen brachten spanningen met beide landen teweeg. Zweden verloor zijn positie als grootmacht, terwijl Rusland zijn invloed uitbreidde in de Oostzee.

Van Koningsbrugge analyseert diplomatieke correspondentie, handelsstromen en politieke besluitvorming om te laten zien hoe pragmatisme en opportunisme het buitenlandse beleid bepaalden. Het verhaal van twee verloren vriendschappen maakt duidelijk hoe de Nederlandse Republiek haar traditionele bondgenootschappen zag verdwijnen en zich moest aanpassen aan een nieuwe internationale orde waarin oude zekerheden niet langer golden.