Inleiding
Na de capitulatie van de Franse strijdkrachten zette de Royal Airforce (RAF) zijn gevechten tegen de Duitse Wehrmacht praktisch zonder onderbreking voort. Het leek bijna alsof de gevechten van de Eerste Wereldoorlog werden hervat. De Engelsen beheersten het luchtruim boven het kanaal. Op hun beurt bestreden de Duitsers de Britse vloot in het Kanaal met de inzet van zogenaamde Schnellboote (afgekort S-Boot); een torpedoboot van de Duitse Kriegsmarine.
De Schnellboot bleek zeer geschikt voor de Noordzee. Tussen 1940 en 1945 werden ongeveer 230 stuks van dit type boot gebouwd. Het succes van de boten zat hem in de bliksemaanvallen die
ze op geallieerde schepen uitvoerden. Hiermee behaalden de Duitsers veel succes. Naast hun functioneren als torpedoboot, konden de S-Boten ook worden ingezet voor het leggen van zeemijnen. De Räumboote (R-Boot) werden ingezet om mijnen te ruimen. Zowel de R- als de
S-boten vormden zo een tactische aanvulling op de meer strategische U-boten. Net als de U-boten hadden ook de S-boten behoefte aan specifieke bescherming. Vanaf 1941 werden er voor de S- en R-boten negen reusachtige bootbunkers gebouwd. Hiervan stonden er drie in Nederland.
Ze behoren tot de laatste nauwelijks onderzochte militaire megaprojecten uit de Tweede Wereldoorlog.
Hun onbekendheid werd en wordt mede veroorzaakt doordat ze in de schaduw staan van de meer bekende en meer tot de verbeelding sprekende onderzeebootbunkers langs de Atlantische kust. Ook de geringe hoeveelheid archiefmateriaal dat de oorlog heeft overleefd, zorgt ervoor dat we zelfs 70 jaar na dato slechts summiere kennis hebben van hun geschiedenis, ondanks dat er destijds tientallen firma's betrokken waren bij de bouw ervan.
De beruchte Organisation Todt (OT) trad op als projectleider, de grote Duitse bouwgiganten stampten de massieve bouwwerken uit de grond en de Duitse Kriegsmarine nam de bunkers vervolgens in gebruik. Het is dan ook opmerkelijk dat er bijna geen gegevens bewaard zijn gebleven. Zeker gezien de Duitse gewoonte om alles tot in detail en in meervoud te documenteren. Zelfs de inwoners van de plaatsen waar deze betonnen burchten verrezen, hebben nauwelijks informatie over de bouw, het bestaan en na de oorlog de afbraak van deze grootste bunkers uit het Derde Rijk.

Nadat de Duitse troepen de Kanaalkust hadden bereikt, werd meteen begonnen met de inrichting van de S-Bootbases. In de voorbereidingsfase van "Operatie Seelöwe", die de invasie van Engeland beoogde, werden ten behoeve van de Duitse invasievloot in de vele havens langs de Kanaalkust honderden tot duizenden schepen bijeen gebracht.

Het waren de grootste bunkers die tijdens de Tweede Wereldoorlog aan de Hollandse kust werden gebouwd. Michael Foedrowitz deed jarenlang onderzoek naar de geschiedenis van de Duitse Schnell- en Räumbootbases in Nederland. Goed gedocumenteerd boek met deels uniek fotomateriaal.
IJmuiden Haringhaven Rotterdam Waalhaven SBB1 SBB2 Torpedobunker Tallboys Disney