In een bloeiende, volwassen geworden, en volgens sommigen, machtige psychiatrie doet zich de laatste jaren een irritant verschijnsel voor, dat als ‘antipsychiatrie’ aangeduid wordt. Voor deze antipsychiatrie bestaat grote belangstelling: van psychiaters (zij het meestal in sterk afwijzende zin) maar veel meer nog van niet-psychiaters. De internationaal en ook in Nederland opvallend grote oplagen van de toch niet ‘populair geschreven’ boeken van Laing, Cooper, Szasz of Foudraine worden vaak geëtiketteerd als een soort modeverschijnsel, dat wil zeggen als een onweer, dat zo spoedig mogelijk moet voorbijgaan. Daarbij blijkt echter telkens weer, dat die etiketteerders erg slecht op de hoogte zijn van waar het in de antipsychiatrie nu werkelijk om gaat. Antipsychiatrie is ook psychiatrie!
Dit boekje geeft een overzicht van de voornaamste vormen van antipsychiatrie en verstrekt de nodige informatie over een ontwikkeling binnen en buiten de huidige psychiatrie, die ondanks alle bezwaren ertegen, niet langer genegeerd mag en kan worden.
De auteur, prof. Kees Trimbos, die zelf niet tot de antipsychiaters gerekend wil worden, refereert de voornaamste literatuur pro en contra. Hij komt tot de conclusie dat de antipsychiatrie een typisch eigentijdse vorm van psychiatrie is, die niet los gezien kan worden van de huidige sociale en culturele evolutie, van het veranderd denken over menselijke waardigheid en vrijheid, niet los van de onderdrukking, discriminatie en deprivatie van de ‘misfits’, ‘drop-outs’, ‘devianten’ en ‘gekken’ van een hoog ontwikkelde civilisatie.
De antipsychiatrie betekent een niet meer te ontkennen factor in de ontwikkeling van het denken over en de zorg voor de psychisch gestoorde mens.