De verkiezingsuitslag van 15 mei 2002 werd als een héél uitzonderlijke ervaren. Wat men noemde de 'oude, gevestigde orde', dat wil zeggen de paarse coalitie, werd met welhaast verpletterende verkiezingscijfers naar huis gestuurd, ten gunste van wat al snel de 'nieuwe politiek' genoemd werd: een stuurloze beweging van absolute beginners, de Lijst Pim Fortuyn, betrad met maar liefst 26 zetels de Tweede Kamer. De coalitie waarin zij onvermijdelijk werd opgenomen (CDA, LPF, VVD), in de gedaante van het kabinet Balkenende, was echter een buitengemeen kort leven (87 dagen) beschoren.Dit opmerkelijke verkiezingsresultaat, en de nasleep ervan, lijken in eerste instantie het gevolg van de brute moord op Pim Fortuyn die eraan voorafging. Maar wie preciezer kijkt, komt tot de ontdekking dat al sinds 1989, na de val van de Berlijnse Muur, Nederland een ongekende instabiliteit kent waar het gaat om de sentimenten en voorkeuren van de burgers. De diepe crisis waarin ons politieke systeem zich bevindt, is als men het breder beziet ontstaan omdat het huidige systeem niet meer in staat is de maatschappelijke beweeglijkheid op te vangen.Oud-minister Bram Peper, met zijn schat aan politieke ervaring als geen ander bedreven in en kennen van dit politieke systeem, analyseert in deze verhandeling wat de situatie is , en hoe deze precies is ontstaan. Tevens doet hij de nodige voorstellen om het systeem te moderniseren. Want zo waarschuwt hij: anders zal de crisis die op 15 mei zo spectaculair duidelijk werd, zich alleen nog maar verder verdiepen.