Jop Dutilh (1919-1944) was een zoon uit een Rotterdamse cargadoorsfamilie. Na zijn eindexamen in 1938 mocht hij van zijn ouders een jaar studeren aan de Columbia universiteit in New York. In oktober 1939 ging Jops grootste wens in vervulling: hij vertrok voor een anderhalf jaar durende reis met het zeilschip de Yankee van kapitein Irving Johnson als betalend bemanningslid. De reis ging via het Panamakanaal naar de Pacific, Indonesië, Afrika, Zuid- en Noord-Amerika. Tijdens zijn wereldreis hield hij een dagboek bij, maakte hij honderden foto's en films en nam hij tal van curiosa mee. In april 1941 was Jop weer terug in de thuishaven Gloucester. De oorlog in Europa was inmiddels in volle gang; Jop kon niet meer terug naar zijn bezette vaderland. Hij liet zijn bezittingen achter bij bekenden in Amerika en monsterde in juni 1941 aan bij de Rotterdamsche Lloyd, om zo toch zijn land te kunnen dienen. Na enkele reizen met de Welgelegen en de Kota Gede kreeg hij in 1942 kort verlof op Java, waar hij de laatste dagen voor de inval van de Japanners meemaakte. Hij miste zijn schip, maar kon nog net met de Zaandam wegkomen naar Australië. De Garoet, waarop hij daarna terecht kwam, werd in 1944 bij de Seychellen door de Duitse onderzeeboot U-181 getorpedeerd. Jop werd vermist. Na de oorlog kwam zijn dagboek terug in Nederland. Frans Luidinga vulde Jops verhaal aan met gegevens uit diverse bronnen over zijn reizen en over de ondergang van de Garoet.