Dit boek is gepubliceerd n.a.v. de tentoonstelling 'Berlinde de Bruyckere Engelenkeel' in het Bonnefanten Maastricht in 2021.
Fotografie: Mirjam Devriendt

Berlinde De Bruyckere (Gent, 1964) is een Belgische kunstenares, bekend van haar installaties en beeldhouwwerken.
Vanaf begin jaren 1990 staat het menselijk lichaam centraal in haar kunst. Terugkerende thema's in haar werk zijn kwetsbaarheid, vergankelijkheid en eenzaamheid. Eerst maakte ze zogenaamde "dekenmensen": kwetsbare, gehavende figuren met dekens over het hoofd. De dekens beklemmen maar bieden ook bescherming. Later ging ze vervormde lichamen boetseren uit was, bedekt met wol, vaak zonder hoofd en geslacht. De Bruyckere staat ook bekend om haar sculpturen en installaties met bomen en met vervormde paardenlichamen.

In 1999 vertegenwoordigde ze België op de Biënnale van Venetië en beleefde een internationale doorbraak. Haar werken werden daarna verworven door belangrijke musea in België en het buitenland.

Haar eerste grote installatie met paardenlichamen maakte De Bruyckere in 2000, voor het In Flanders Fields Museum te Ieper. De dode paarden staan symbool voor de verschrikkingen van de Eerste Wereldoorlog.

In 2005 had De Bruyckere een tentoonstelling bij het Museum De Pont te Tilburg. In juni 2007 voltooide de kunstenares een monumentaal werk in het Brussels metrostation Simonis. Op de Biënnale van Venetië van 2007 toonde ze eveneens werk.

De kunstenares exposeerde in 2007 in de Begijnhofkerk in Sint-Truiden onder de titel Should clouds be wasted, and little fish. De in het koor van de kerk geplaatste installatie bestond uit een glazen toonkast met boomstammen in was. Deze installatie was eerder te zien op Art Basel en in de Galleria Continua in San Gimignano, Italië.

In 2012 was er een dialoogtentoonstelling in het museum De Pont te Tilburg tussen haar werk en dit van de overleden kunstenaar Philippe Vandenberg.

n 2013 vertegenwoordigde Berlinde de Bruyckere België opnieuw op de Biënnale van Venetië. Ze maakte indruk met "Kreupelhout/Cripplewood", waarvoor de stad Venetië, Sint Sebastiaan en het werk van de Zuid-Afrikaanse auteur J.M. Coetzee de belangrijkste inspiratiebronnen waren.

In samenwerking met SMAK in Gent is er in 2015 een grote overzichtstentoonstelling "Sculpturen & Drawings 2000-2014" in het Gemeentemuseum Den Haag. Centraal thema is het lichaam en hoe dit lichaam zichtbaar kan lijden.

Van 15 december 2018 tot 12 mei 2019 is er in Museum Hof van Busleyden in Mechelen de tentoonstelling It almost seemed a lily met nieuw werk van De Bruyckere. Haar inspiratiebron vormden de Besloten Hofjes, topstukken uit de collectie van het museum.

Het Bonnefantenmuseum in Maastricht toonde van 10 februari tot 3 oktober 2021 de tentoonstelling Engelenkeel. Die bestond uit bestaande, nieuwe en nooit eerder getoonde werken uit de periode 2014-2021. Terugkerende thema's uit het oeuvre van de kunstenaar, zoals menselijke kwetsbaarheid, lichamelijkheid, lijden, levenskracht en eerdere iconografieën zoals bedekte mensen (zie Spreken [To Speak]) (1999)) en paardenlichamen kregen er een nieuwe laag van betekenis en urgentie door de toenmalige coronacrisis. Het menselijk lichaam stond symbool voor bedreiging, maar belichaamde in die periode (letterlijk en figuurlijk) ook de nood aan verbinding. Die ideeën werden gecombineerd in het centrale beeld van de engel, met diens eenzame bestaan en beschuttende vleugels tegen angst.

Erwin Mortier (1965) is een Vlaamse schrijver, dichter, essayist en vertaler.
Sinds 1999 leeft Mortier uitsluitend van zijn pen. Hij heeft al verscheidene romans, novelles, dichtbundels en essays gepubliceerd. Een rode draad door zijn oeuvre is een grote bekommernis om de taal en de herinnering die erin vervat ligt. In zijn land is Mortier de drijvende kracht achter de herdenkingen van de Eerste Wereldoorlog waarin hij vooral bekend is door zijn roman Godenslaap en De spiegelingen. In 2005 werd Mortier voor een periode van twee jaar tot stadsdichter van Gent benoemd. De stadsgedichten die hij in die periode schreef, werden in de bundels Uit één vinger valt men niet en Voor de Stad en de Wereld gepubliceerd en bij zijn afscheid in januari 2007 in de uitgave Stadsgedichten 2005–2006 gebundeld.

Zbigniew Herbert (1924 – 1998) was een Pools dichter, toneelschrijver en essayist.
Herberts eerste dichtbundel, Een snaar van licht, verscheen in 1956 tijdens een periode van relatieve ‘dooi’. Een jaar later al verscheen zijn tweede bundel, waarin hij voorzichtig het literaire conformisme en de Stalinistische onderdrukking aan de kaak stelde. Door zijn snel gegroeide reputatie, in eerste instantie met name in West-Duitsland, was hij in staat diverse reizen naar het buitenland te maken. Bij het publiceren van volgende bundels werd Herbert echter gedwongen terughoudender te zijn in zijn kritische bewoordingen en zo ontspon zich een voortdurend spel met de Poolse censuur, welke critici tot de dag van vandaag nog bezighoudt.

Herbert verwerkt in zijn poëzie regelmatig ervaringen uit de oorlog of hij grijpt terug op de klassieke geschiedenis. Zijn bekendste bundel is Pan Cogito (Meneer Cogito, 1974). Het slotgedicht, 'Meneer Cogito's opdracht', werd later een belangrijk strijdlied tegen het communistische bewind, rond 1980.

In Polen wordt Herbert beschouwd als een klassiek dichter, hoewel hij maar weinig steunt op metrum en rijm. Hij is 'klassiek' in zijn waarnemingen, zowel van de broosheid van mensen als van de 'trouw der dingen'. Zijn poëzie wordt gekenmerkt door beheersing, beknoptheid, eerlijkheid en soberheid, soms ook door een speels-filosofische toon.

Herbert schreef ook nog toneel, enkele korte verhalen en essays. Zijn tweede verzameling essays, De bittere geur van tulpen gaat over Nederlandse schilderkunst in de Gouden Eeuw en een paar andere onderwerpen die op de Nederlandse cultuur van die tijd betrekking hebben.

Het meeste werk van Herbert werd in het Nederlands vertaald door Gerard Rasch.
(bron: Wikipedia)