De grote wildreservaten zijn een levend historisch monument. Het zijn in zekere zin de laatste gebieden op aarde met een veelzijdige dieren- en plantenwereld. Niet ten onrechte worden ze daarom wel eens vergeleken met de ark van Noach Het meest treffende voorbeeld hiervan zijn de reservaten in Afrika. Tot het einde van de vorige eeuw werd dit continent nog bevolkt door onoverzienbare kudden dieren. Maar na de ontdekkingsreiziger en missionaris overspoelden jagers en kolonisten het land als een ware zondvloed. In enkele tientallen jaren werden tal van soorten uitgeroeid en van andere was het aantal en verspreidingsgebied inmiddels zo gereduceerd dat er ook voor hen geen toekomst meer scheen weggelegd. Pas in allerlaatste instantie werd de Westerse wereld zich bewust van het onheil dat was aangericht. De restpopulaties van de grotere diersoorten werden toen opgenomen in zogenaamde wildreservaten, in de hoop dat er enig herstel zou optreden. Na de machtsovername door de zwarte bevolking zijn deze gebieden niet alleen bewaard maar zelfs uitgebreid en tot toeristenattracties van de eerste orde uitgegroeid.
In Europa heeft de geleidelijke voortschrijding van de beschaving een grote invloed gehad op het karakter van de bestaande natuurgebieden. Van een ongerepte natuur is er hier geen sprake meer. Daarvoor zijn de gebieden te klein en is de ecologische verbondenheid met de omgeving te groot.
Maar de betekenis van de Europese reservaten is ook een heel andere dan die van Afrika. In de reservaten van het Afrikaanse continent is de tijd stil blijven staan. Daar is nog te zien hoe de natuur eens was. Maar de Europese gebieden zijn eerder vrijhavens, bijvoorbeeld als broed- of pleisterplaats van trekvogels.
In de Verenigde Staten en Canada is er een mengvorm. Deze landen hebben vroegtijdig grote gebieden in bescherming genomen en onderhouden. En weinig staten kunnen bogen op zulke uitgestrekte territoria die tegelijkertijd én volledig voor het publiek ontsloten zijn én nog in hoge mate onaangetast.
In Zuid-Amerika en India is de situatie minder rooskleurig. Wat Zuid-Amerika betreft schijnt dit eerder voort te komen uit een zekere onverschilligheid tegenover het dier en de dierenwereld dan uit onmacht. Het continent kent immers nog uitgestrekte gebieden die in feite nog onontdekt zijn.
India echter heeft met zulke grote problemen te kampen dat het amper toekomst aan een krachtige bescherming van zijn dierenwereld. Dit heeft tot gevolg dat bijvoorbeeld de Indische neushoorn en tijger tot de meest bedreigde diersoorten behoren.
In dit boek van Ursula en Willi Dolder wordt een indrukwekkend pleidooi gehouden voor het wildreservaat. De belangrijkste natuurgebieden op ieder continent worden besproken aan de hand van plattegronden. Aangegeven wordt wat de karakteristieke eigenschappen zijn, met welke problemen ze te maken hebben en wat ze de bezoeker aan faciliteiten te bieden hebben. Van deze reservaten en hun dierenwereld wordt een indringend beeld geschilderd door middel van een groot aantal sublieme kleuren- en zwart-wit illustraties die een uitstekende indruk geven van planten- en dierenwereld, klimaat en bodemgesteldheid.