In de meester van het Grijs wordt uitvoerig ingegaan op het oeuvre van de schilder W. Schuhmacher, op de plaats die hij inneemt in de internationale kunstgeschiedenis en op zijn turbulente leven, dat ook met zijn werk is verweven..
Wim Schuhmacher is vaak in één adem genoemd met magisch realisten als Raoul Hvnckcs, Pvke koch en Carel Willink. Deze kunsthistorische rangschikking gaat voorbij aan hel strikt persoonlijke avontuur dat de schilderkunst voor de autodidact Schuhmacher inhield. In het begin van zijn loopbaan trok hij de aandacht als een eigenzinnige representant van het zogenaamde kubo-expressionisme. Toen hij omstreeks 1925 zijn definitieve stijl ontwikkelde, waarin de werkelijkheid zo precies mogelijk werd weergegeven, stond zijn toepassing van licht en kleur garant voor voorstellingen die opvallen door een hoge graad van abstractie. Door zijn ongeëvenaarde gebruik van grijstonen tol in de meest subtiele schakeringen werd Schuhmacher in de jaren dertig door de kunstkritiek ontdekt als de schilder van 'de zilveren toon' of' het zilveren licht’. Dit geheimzinnige, tijdloze licht is het kenmerk geworden van zijn oeuvre, dat veeleer de sereniteit van de Vlaamse Primitieven dan de beweringsrituelen van de magisch realisten in herinnering brengt.
Jan van Geest doceert kunstgeschiedenis aan de faculteit der bouwkunde van de Technische Universiteit te Delft. Hij publiceerde over beeldende kunst, design en architectuur.