De Moderne Devotie was een succesvolle religieuze beweging in de late Middeleeuwen die spirituele verdieping als eerste oogmerk had. Deze stroming, in Nederland ontstaan en betrekkelijk snel van internationale betekenis, oefende een onmiskenbaar grote invloed uit op het godsdienstige leven. Onder de Moderne Devoten zouden met name Geert Grote (1340-1384) en Thomas van Kempen (ca. 1379-1471) het tot wereldfaam brengen.
In verband met vooral ‘schone’ of beeldende kunst hebben de Moderne Devoten geen eenduidige reputatie. Keerden zij zich nu tegen de cultuur van het beeld of bedienden zij zich in hun religieuze leven juist van kunstzinnig vormgegeven objecten? Wat valt er te zeggen over de iconografie en de stilistische uitvoering van voorwerpen als bijvoorbeeld handschriften, schilderingen en sculpturen, die door Moderne Devoten werden geproduceerd of verworven? Wat voor verbanden tussen innerlijk religieus leven, meditatie, gebed en ‘kunst’ zijn er te bespeuren? Welke opvattingen over dergelijke zaken kunnen we bij leidende figuren uit deze beweging onderscheiden? Kunnen ‘kunstwerken’ ons iets meedelen over. de spiritualiteit van de Moderne Devoten? Deze en verwante vragen worden in Geen povere schoonheid gesteld.
De auteurs van deze bundel zijn specialisten op de terreinen van de cultuurgeschiedenis en de spiritualiteit. Zij onderzoeken verschillende aspecten van de verhouding van de Moderne Devotie tot de kunst.
De media die hierbij aan de orde komen zijn: schilderkunst, hand- schriftverluchting, beeldhouwkunst, architectuur en muziek. Belangrijke invalshoeken daarbij zijn die van de iconografie en van de (historische) spiritualiteit.