Hendrik Jansen behandelt in dit proefschrift de theologische en exegetische band tussen zonde en dood binnen het Oude Testament. Hij analyseert kernpassages zoals de bedreiging en vervulling van straf in Genesis, de rol van de dood in de wijsheidsliteratuur, en concepten van schuld en straf in de wetgeving van Israël. De studie tracht duidelijk te maken dat de dood in de Bijbelse voorstelling niet louter een biologisch gegeven is maar een theologisch geladen gevolg van zonde, en dat deze idee door de geschiedenis van de joodse religieuze literatuur heen loopt. Hierbij onderzoekt Jansen antwoorden op vragen als: in hoeverre beschouwt het Oude Testament de dood als straf, welke rol speelt zonde hierin, en hoe verschilt dit beeld van latere christelijke interpretaties? Jansen plaatst deze tekstuele analyses in het bredere kader van de bijzondere openbaring en laat zien hoe deze relatie functioneert binnen de Hebreeuwse canon. Hendrik Jansen (1885?1972) was een Nederlandse theoloog en predikant die in de vroege 20e eeuw theologie studeerde aan de Theologische School te Kampen en de Vrije Universiteit Amsterdam. Zijn promotieonderzoek, waarvoor hij in 1911 promoveerde tot doctor in de godgeleerdheid, droeg de titel Het verband van zonde en dood in het Oude Testament. Dit proefschrift werd zowel modern als behoudend kritisch besproken binnen gereformeerde kringen, waarbij sommige orthodoxe theologen bezwaar maakten tegen zijn exegetische methode en interpretatie van Genesis en andere teksten. Jansen trad in 1917 aan als predikant in Eindhoven maar kwam in conflict met zijn kerk over schriftgezag en interpretatie, wat uiteindelijk leidde tot zijn vertrek uit de Gereformeerde Kerken in Nederland.