Scheltema vertaalde het opnieuw, in versregels. 'Poëzie moet poëtisch vertaald worden.' De klank van Vergilius' Aeneis, dat is voor Marietje d'Hane-Scheltema, vertaalster van wat nu Het verhaal van Aeneas heet, wel één van de belangrijkste aantrekkelijkheden. Het is een epos dat je moet horen, liefst met een groepje mensen. Als je het stil leest dan ontgaat je veel. Hoe prachtig het is blijkt pas als je het hardop leest in het latijn. Als je het iemand goed hoort voordragen heeft het bijna de werking van een mooi concert. Joop Keesmaat van het Ro Theater leest de eerste vier boeken voor in deze vertaling, hij vertelt alleen maar. Dan merk je hoe een volle schouwburgzaal daardoor geboeid kan raken. Dit is poëzie die bij uitstek beluisterbaar is. Het lijkt soms wel alsof iets tweemaal wordt gezegd, maar dat is nooit zo. Je kunt bij Vergilius eigenlijk geen woord schrappen, hij varieert heel subtiel. ,,Aeneas is een symbolische figuur,'' zegt D'Hane-Scheltema. ,,Hij wordt door de goden als een marionet behandeld. Nu ja dat is een beetje overdreven, maar hij heeft zelf niet veel te willen. Hij is iemand die de opdracht heeft om een volk of een staat het beste te geven. Ik denk dat Vergilius sterk aan keizer Augustus heeft gedacht, dit is bijna een huldiging van hem – zolang je hem niet als mens maar als keizer ziet.' In het epos wordt Aeneas steeds 'pius' genoemd, een woord dat vroeger wel als 'vroom' werd vertaald. D'Hane-Scheltema vertaalde 'pius' met 'edel'. Een wat kleurloos woord, schrijft ze in haar inleiding, maar als klank heel bruikbaar. 'De edele Aeneas' dat klinkt wel goed met al die e's, daarom heb ik dat gekozen. 'Pius' is een onmogelijk woord, het is ook verkleurd door al die pausen die zo heetten. 'Vroom' dat zeg je nu niet meer in de betekenis die hier bedoeld wordt, de betekenis van trouw, standvastig en dergelijke.' (MARJOLEINE de VOS in gesprek met de vertaalster in NRC-boeken 24.03.2000).