Het keizerlijke Duitsland had zijn systeem: het militarisme. Men kon het haten en verafschuwen, maar aan de andere kant wist het toch steeds te imponeren. Het was zo iets als een ijzeren ridderharnas, knellend en zwaar, maar naar buiten toe dreigend en onweerstaanbaar tegelijk. Een harnas in de letterlijke zin van het woord droeg het Pruisische militarisme natuurlijk niet, maar men had het uniform waarmee men pronken kon bij de parade, van de adelaarshelm van zijn Allerhoogste majesteit af tot de beremuts van de eenvoudige huzaar. Men wist de koperen knopen ook dreigend te laten schitteren, zowel voor de ogen van het eigen volk, zo vaak het nodig mocht zijn om al wat maar enigszins in tegenspraak kwam met het keizerlijk staatssysteem tot kalmte en onderworpenheid aan te manen, alsook om aan het buitenland de tanden te tonen, wanneer daar iemand zou durven twijfelen aan de genoegzaamheid van het in 1870 gestelde voorbeeld. Wie kon verwachten dat er eens iemand zou komen, die niet de lyriek van de bewondering, niet de tragiek van vrees en haat, maar de komische zijde van het Pruisische uniform zou laten zien: het dwaze automatisme waartoe dit systeem moest leiden? Door een groots opgezette oplichtersactie die het effect had van een farce in briljante stijl, slaagde de verlopen schoenlapper en gevangenisklant Wilhelm Voigt erin, het verafgode militaire systeem pijnlijk te blameren, de lachlust van de hele wereld op te wekken en door zijn 'Köpenickiade' voor een tijdlang de meeste vermaarde man van Duitsland te worden.