Het rooms katholieke Sint Bonifatius Hospitaal in Leeuwarden is in 1883 gesticht door drie zusters Franciscanen - Humilitas, Gertrudis en Maximilia -, afkomstig uit de congregatie van de zusters van St.-Mauriz uit het Duitse Münster. Aanvankelijk was het onder de naam St. Antonius Hospitaal gevestigd in een oud kerkgebouw aan de Korenmarkt, een deel van de tegenwoordige Voorstreek, maar in 1887 verhuisde het naar het vlak naast de Sint Bonifatiuskerk gelegen pastorie aan de Amelandstuin en dus werd de naam veranderd in Sint Bonifatius Hospitaal. Ondanks de katholieke signatuur nam het ziekenhuis ook patiënten van andere gezindten op.

In de loop van de volgende decenniën kampte het hospitaal voortdurend met plaatsgebrek, zeker in de jaren na de Eerste Wereldoorlog, toen de Spaanse griep de wereld overging. Dus werd in het eind van de jaren ’20 gestreefd naar de bouw van een nieuw ziekenhuis buiten het Leeuwarder stadscentrum. Gekozen werd voor een terrein aan de Stienserstraatweg , de tegenwoordige Mr. P.J. Troelstraweg . De bouw werd opgedragen aan het Amsterdamse architectenbureau Eduard Cuypers, die het karwei in goede samenwerking met de bekende Leeuwarder rooms-katholieke architect A. Witteveen moest klaren. De kosten werden begroot op 1.500.000 gulden, 1 miljoen voor de bouwkosten en een half miljoen voor de inrichtingskosten. In 1933 vond de aanbesteding plaats. De Leeuwarder aannemer W.S.Visser was de laagste inschrijver en hem werd de bouw gegund. Op 6 juni 1933 werd de eerste steen gelegd door deken en bestuursvoorzitter J.H. Vaas. De nieuwbouw en inrichting namen twee jaar in beslag. Op 12 juni 1935 werd het nieuwe hospitaal in aanwezigheid van talloze hoogwaardigheidsbekleders (waaronder ook de moeder-overste uit Münster) door Commissaris der Koningin in Friesland mr. P.A.V. baron Van Harinxma thoe Sloten geopend.

Was vanaf het begin de verpleging in handen van de uit Münster afkomstige zusters, in de loop van de jaren ’30 werd het tekort aan gekwalificeerd personeel dusdanig nijpend, dat ook de lekenverpleegkundige haar intrede kon doen. In 1935 was er naast 55 nonnen-verpleegsters slechts één leken-verpleegster; in 1940 waren dat er al zeven.

In de jaren van de Tweede Wereldoorlog werd een deel van de bedden door de Duitsers opgeëist. In 1944 ontsnapt het ziekenhuis maar ternauwernood aan een geallieerd bombardement. In dat jaar wordt de gehele benedenverdieping van het gebouw door de Duitsers in beslag genomen. Na de oorlog werd het tekort aan religieuzen steeds nijpender. De orde uit Münster kon niet meer voor voldoende aanvoer zorgen. Langzaam maar zeker nam het aantal religieuzen af en in 1981 telde het Bonifatius Hospitaal nog 26 zusters.

Uitbreiding van het ziekenhuis wordt in de jaren ’50 noodzakelijk. In 1957 wordt een nieuwe vleugel, het Liobahuis, zusterhuis (de ‘Hunkerbunker’) annex opleidingsinstituut, in gebruik genomen en in 1959 een nieuwe polikliniek. In de jaren ’60 wordt het ziekenhuis nog verder uitgebreid: er komt een mortuarium bij en een landingsplaats voor helikopters, die het patiëntenvervoer van en naar de Waddeneilanden moeten verzorgen. En ook nog een aparte vleugel voor psychiatrische patiënten en een afdeling gynaecologie. Het religieuze karakter van het ziekenhuis verdwijnt uit de naamgeving: vanaf mei 1972 heet het officieel ‘Bonifatius Hospitaal’.