Heer professor Doctor/ Priester Romano Guardini, Verona, 17.02.1885 - München, 01.10.1968.
Het gezin Guardini verhuisde naar Mainz toen hij één jaar jong was (de rest van zijn leven bleef hij in Duitsland wonen).In Mainz werd hij in 1910 tot priester binnen de Rooms-Katholieke Kerk gewijd.
Gedurende de 20e eeuw was hij een van de belangrijkste R.K. theoloog èn intellectueel.
'He helped shape Catholic theology between the two world wars and after, as well as the thinking of many non-Catholics of the periode'.

'VOORWOORD (uit het hier geboden werk)
Een boek ontstaat niet zoals de schrijver wenst, maar zoals het zelf wil. Het eerste deel van dit werk was be- doeld als een lezing die uit de "Confessiones" van de heilige Augustinus zijn beeld van het christelijk bestaan aan het licht moest brengen. Toen echter kwam de uitleg van het innerlijk gebeuren waarover de Belijdenissen vertellen, langzamerhand op de voorgrond en trok de leiding aan zich.
Daarmee was een niet bepaald eenvoudige taak gesteld. Dat ziet men wel het beste aan de ontoereikende oplossingen die ervoor gevonden konden worden en ook inderdaad gevonden zijn. (...).
In methode sluit dit boek aan bij de onderzoekingen over Dostojewski ("Der Mensch und der Glaube" 1932) en Pscal ("Christliches Bewusztsein" 1935) die de schrijver bij dezelfde uitgever heeft doen verschijnen.
Het wil geen bijdrage leveren tot het historische Augustinus-onderzoek, maar zijn persoonlijkheid en gedachten verstaan in hun blijvende gedaante en als steeds open mogelijkheid van christelijk bestaan.
De schrijver kon ook de 'Confessiones' niet plaatsen in het verband met de verdere geschriften van Augus- tinus. (...)'.

'De bekering van Augustinus kan in het geheel geen andere ontwikkeling zijn geweest dan die welke de mens op leven en dood aangrijpt: de toewending tot de alles eisende God van Jezus Christus.
Maar de geschiedenis van zijn bekering is tevens de geschiedenis van zijn denken en geestelijk scheppen.
Het weergeven van zijn zedelijke strijd, het verklaren van de psychologische processen die zich in hem vol-
trekken, het verstaan van zijn worstelen om een geestelijk standpunt van waaruit hij denkend een vorm kan geven aan zijn bestaan - dit alles moet samengaan, wil de realiteit 'Augustinus' duidelijk worden.
Toch is dit alles niet louter een proces dat zich vijftienhonderd jaar geleden heeft afgespeeld in een bepaald mens. Het boeiende, soms schrikwekkende, soms gelukkig-makende in dit boek vanGuardini is dit:
men voelt dat wat hier gebeurt en beschreven wordt, ook "ons" wezenlijk aangaat - want het gaat om het eeuwige in de mens'.