`Een zekel om geit-eten te snieën' werd oorspronkelijk gemaakt als afstudeerscriptie aan de Vrije Universiteit te Amsterdam voor het vak Nieuwste Geschiedenis. Na het boek 'Landarbeiders' van Kees Slager —dat terecht gefunctioneerd heeft als een schreeuw om aandacht voor een vergeten bevolkingsgroep, nu een geschiedkundige en uitgebreide analyse van de situatie van de landarbeiders in de periode voor de Tweede Wereldoorlog. De vraag die gesteld wordt is die naar de omvang, de aard en de oorzaken van de armoede en de betrekkelijke weerloosheid van de Walcherse landarbeidersbevolking. Daarbij is de achterliggende vraag of de keuze die men maakte tussen onderdanigheid en opstandigheid bepaald werd door materiële of niet-materiële oorzaken. Die achterliggende vraag komt echter slechts hier en daar in het boek aan de oppervlakte. Er wordt vooral een verhaal verteld, het verhaal van het dagelijkse leven van het landarbeidersgezin. Het snijden van geit-eten symboliseert al die werkzaamheden die de gezinsleden nog moesten verrichten náást het hoofdberoep van de kostwinner —landarbeider— om in leven te blijven. Later in het boek komen de arbeidsverhoudingen aan bod, de opkomst van de landarbeidersbonden, de dorpspolitiek en tenslotte de crisis van de jaren dertig. Het verhaal wordt deels ook zelf verteld door de vele ex-landarbeiders en hun vrouwen, die meewerkten aan de totstandkoming van deze studie. Daarnaast werden allerlei schriftelijke bronnen geraadpleegd, van kerkelijke archieven tot het blad van de landarbeidersbond. Van belang waren ook de papieren van de in 1886 en 1906 gehouden regerings-enquêtes over de landarbeid. Over het algemeen hebben de verzamelde gegevens betrekking op de vier Walcherse landbouwdorpen Oostkapelle, Grijpskerke, Serooskerke en Aagtekerke. Het verhaal dat met behulp van deze gegevens samengesteld is, kan echter als representatief beschouwd worden voor heel Walcheren. Wie het leven van de vooroorlogse Walcherse landarbeiders tot op het pitje wil leren kennen, kan natuurlijk ook terecht bij de boeken van Hendrik Sturm. Hij schreef vier romans, een kinderboek en vier verhalenbundels over de mensen die hij van zo nabij kende. De tekening van houdingen en gedrag van boeren en `boerenèrrebeiers' is - vooral in 'En het leven gaat verder' - haarscherp en treffend. Sturm is helaas al overleden, en dat geldt ook voor een aantal van degenen die ik interviewde voor het samenstellen van mijn boek. Er rest mij nog slechts het doorvertellen van hun verhaal. Hierbij wil ik mijn dank betuigen aan allen die mij geholpen hebben. Alle gesprekspartners die in het boek genoemd worden, en anderen die liever ongenoemd bleven. Mijn dank vooral aan Wim Helm, de geluidstechnicus en fotograaf van de Zeeuwse Bibliotheek. Dank ook aan Kees Slager, aan Andries Alblas van het archief van de Voedingsbond CNV en aan Gjald Zondergeld van de Vrije Universiteit.