Loes Vreugdenhil verbleef in de oorlogsjaren 1943-1945 een aantal keren in het Walcherse Zoutelande. De eerste periode duurde vier maanden, van mei tot september 1943; de tweede twee maanden, van december 1943 tot eind februari 1944; de derde drie maanden, van juni tot september 1944 en de laatste weer twee maanden, van juli tot september 1945. Haar herinneringen zijn geschreven vanuit het gezichtspunt van het kind dat ze toen was: tussen acht en tien jaar oud. Om dat verhaal in een wijder perspectief te plaatsen liet ze alle hoofdstukken voorafgaan door korte schetsen van gebeurtenissen, gedachten en impressies uit een recenter en soms zeer recent verleden, die wat daarop volgt in zekere mate spiegelen. Loes Vreugdenhil heeft op een bijzonder aardige manier, in een speelse stijl, de geschiedenis beschreven van een meisje dat uit het door oorlogshandelingen verwoeste Rotterdam een aantal keren tot rust mocht komen op het Walcherse platteland. Naarmate de oorlog vorderde werd duidelijk dat ook Walcheren niet gespaard zou blijven voor het oorlogsgeweld, uiteindelijk resulterend in de inundatie van het eiland in 1944. De kleine
Loes heeft het eiland voor en vlak na die tijd gekend. De volwassen Loes kwam niet los van haar jeugdervaringen op Walcheren en keerde steeds weer terug. Naar het land en de mensen die haar een veilige plek in de oorlogsjaren boden.