Rob Nieuwenhuys: 'Nadat in 1961 de eerste druk van mijn fotoboek Tempo doeloe verschenen was (dat ik nog onder mijn schuilnaam E. Breton de Nijs heb geschreven) ben ik doorgegaan met het opsporen, verzamelen en vooral aandachtig bekijken van duizenden oude foto's uit een verzonken wereld, die onherroepelijk voorbij is. Dat is op zichzelf een opwindende bezigheid, die allerlei verwarrende gevoelens wekt. Een beetje weemoedig gestemd worden we er altijd van, dat zit er nu eenmaal in. Elke oude foto is immers een memento mori. Daarbij komt dat de foto's uit het oude Indië voor mij een bijzondere betekenis hebben. Ik ben in Indië geboren, in 1908 te Semarang, uit een Indische moeder en een Hollandse vader. Ik heb een typisch Indische jeugd gehad en ik heb daar later nog jaren gewoond.

Opvallend is dat mijn belangstelling en affiniteit zich vooral richten op een periode die ikzelf tempo doeloe heb genoemd en die ik nogal arbitrair begrensd heb tussen 1870 en 1920. Ze is, ik zeg dit met nadruk, niet mijn tijd, maar die van mijn moeder. Over haar loopt mijn bijzondere relatie met tempo doeloe. De objectieve registratie van de foto's heeft voor mij een zeer persoonlijke betekenis - laat ik dat maar uitspreken.'

Tempo doeloe - een verzonken wereld, de driedelige uitgave dus, is ingedeeld naar het soort mensen dat centraal staat: in Baren en oudgasten zijn dat de Europeanen, in Komen en blijven de Indo-europeanen (de 'heren van de thee' zijn hier te vinden), in Met vreemde ogen de oorspronkelijke bevolking. De meesterhand van Harry N. Sierman zorgde voor opmaak en vormgeving.