Dit boek neemt de lezer mee op reis om gelovigen uit de kerkgeschiedenis te ontmoeten en te horen hoe zij zelf omgegaan zijn met de gedachte dat christenen vreemdelingen op aarde zijn. 'Vreemdelingen', zo worden christenen in het Nieuwe Testament meer dan eens genoemd. In de geschiedenis van de kerk is die benaming vaak in verband gebracht met het verlangen van gelovigen naar het Vaderland. Maar in nieuwtestamentisch perspectief heeft vreemdelingschap nog een andere kant: het begrip staat ook voor de bedreigde positie van christenen in de samenleving. Vandaag de dag is er alle aanleiding om dat laatste aspect onder de aandacht te brengen. Vreemdelingschap heeft alles te maken met onze visie op de sterk veranderde verhouding tussen kerk en samenleving en tussen kerk en staat. De stemmen uit verleden en heden die in deze studie tot klinken worden gebracht, helpen om ons te bezinnen op de vraag hoe wij hier zelf in staan.
De auteur zet in bij het Nieuwe Testament, de Vroege Kerk en Augustinus. Daarna komt het calvinistische, doopsgezinde, puriteinse en piëtistische gedachtegoed over vreemdelingschap uitvoerig aan bod. Ook bespreekt hij de periode van de Verlichting en de secularisatie en geeft hij aandacht aan de manier waarop vreemdelingschap in bevindelijk-gereformeerde kring wordt beleefd. Tot slot gaat hij uitgebreid in op de plaats van de kerk in de samenleving, ook met het oog op haar politieke verantwoordelijkheid.