De wereld is Canada veel verschuldigd voor zijn inzet tijdens de Tweede Wereldoorlog. Had Groot-Brittannië het zich in 1940 kunnen indenken om zonder Canada te 'vechten op de stranden' (`to fight on the beaches', om Churchill te citeren)? De troepen van het Empire schaarden zich achter Londen, maar zonder Canada zou het meteen al moeilijk geweest zijn. Canada leverde soldaten, er lagen veilige oefenterreinen en er werden wapens en voertuigen geproduceerd. Na het debacle in Frankrijk en Scandinavië werd de strijd met de As aangebonden op zee en in de lucht. De Canadezen zaten in het heetst van de strijd. Binnen de RAF en de No 6 Group RCAF (de Canadese luchtmacht in Europa van 1942 tot 1945, dienend onder de RAF) werden 44 Canadese squadrons gevormd. Op zee waren konvooien uit de Nieuwe Wereld een levensader en speelde de RCN — de Royal Canadian Navy — een belangrijke rol. De meest onmiskenbare bijstand kwam echter van het leger. Na de Slag om Duinkerken waren Canadese soldaten vanaf de lente van 1940 betrokken bij de binnenlandse Britse defensie en stonden aan het front in Sussex en Kent. Na haar vuurdoop in het Middellandse Zeegebied viel de 3e Canadese Infanteriedivisie schouder aan schouder met de Britten van Montgomery's 21e Legergroep de Normandische stranden aan. De Canadezen bereikten hun D-Daydoelen beter dan alle andere geallieerden. Ze werden geconfronteerd met tegenaanvallen van tanks, maar sloegen die manhaftig af. Toen de Duitsers 333 dagen later met hun onvoorwaardelijke overgave eindelijk een punt achter de slachting zetten, stond het Canadese 1e Leger aan de Noordzee en, dankzij de inzet van het Canadese 1e Parachutistenbataljon, aan de Oostzee.
Er was kritiek op hun tactiek en enthousiasme, maar dat gold voor elk leger. In de jaren zeventig en tachtig stak de kwalijke mythe de kop op dat de geallieerden in het algemeen, en de Britten en Canadezen in het bijzonder, niet echt tegen de Duitsers waren opgewassen en dat het Duitse leger beter vocht. Alleen door een numeriek overwicht en dankzij artillerie konden de geallieerden hun vijand verslaan. Ik heb nooit begrepen waarom er zoveel tijd aan deze bewering is besteed. Ongetwijfeld waren er momenten in de campagne waarop het beter had gekund, maar oorlog is geen exacte wetenschap. Wat uiteindelijk verrassender is, is hoe lang jonge mannen bereid waren het vol te houden, in het bijzonder de infanterie. Voor wie de ooggetuigenverslagen leest van de verschrikkelijke uitputtingsslagen — Normandië, de Schelde, de Maas, de Ardennen in de toenmalige winterkou, het Reichswald — is de moed van de gewone soldaten ongelooflijk. Verbazingwekkende is ook dat de geallieerde gelederen vol vrijwilligers en dienstplichtigen zaten die ver van huis hun plicht deden. Anders dan bij de Duitsers, wier politici de doodstraf en bedreigingen tegen de familie van deserteurs gebruikten om de mannen aan het front te houden. Velen liggen begraven waar ze gestreden hebben: 1003 Canadese officieren en 11.546 overige Canadese militairen sneuvelden in Noordwest-Europa, en er vielen bijna 50.000 gewonden. Ze gaven hun leven om de wereld van een afschuwelijk regime te bevrijden. Dit boek geeft in tekst en beeld een overzicht van de gebeurtenissen en de locaties van deze periode en vermeldt ook wat er tegenwoordig nog van te zien is: de monumenten, de musea en het militair materieel ter plaatse.