‘Trilogie van het weerzien’ van Botho Strauss.

Dit is de bewerking van Gorki's klassieker 'Zomergasten', die inspireerde Botho Strauss in 1976 tot het schrijven van zijn eigen ‘Trilogie van het weerzien’.

'Trilogie van het weerzien' speelt zich af op de vernissage van een tentoonstelling met de naam 'Kapitalistisch realisme', ergens tegen het einde van de twintigste eeuw. Bij de opening van Strauss' stuk zijn de muren die het personage Basov uit 'Zomergasten' in het prerevolutionaire Rusland nog zo kaal vond, versierd met de schoonheid waar hij zo naar verlangde.

Terwijl Gorki's personages op adem hopen te komen in de natuur zijn de figuren van Strauss op zoek naar herbronning in de kunst. Maar geen van beide landschappen biedt uitzicht. Enkele revoluties later komen we tot de ontnuchterende vaststelling dat er, buiten wat schilderijen aan de muren, niets veranderd is. De verbeelding is niet aan de macht gekomen. Deze vooral gegoede burgers, die zich voor kunstkenners houden, zijn niet in staat tot een visie op kunst die verder reikt dan het letterlijke.

Botho Strauss heeft het niet enkel over het weerzien, de ontmoeting die we telkens opnieuw tot stand moeten brengen met de ander, maar ook over het weerzien met het verleden, over het aannemen van een houding tegenover de traditie: het terugkijken naar de geschiedenis van een individu, van een maatschappij, van de kunst, van de literatuur. In die zin zijn zijn teksten, in vorm en inhoud, altijd een uiteenzetting met het voorgaande in een poging om een voorlopige en verwarrende stand van zaken van het huidige op te maken.