༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
iets scheefgelezen; band lichtbeduimeld; randen lichte deukjes (karakteristiek voor veilingelastieken); bladzijden schoon, gaaf en egaal vergeeld
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻

**Tekstfragment (p. 158–159)**
Eenige oogenblikken verliepen. Zij hadden, zonder moeite de sluis ruim een voet geopend en staarden peilend in de diepte, zonder iets te zien. Was alles nu in orde? Was de deur niet te hoog opgedraaid? Niet te weinig? Liepen de vijvers leeg? Rees de Kaenel? Zij wisten dat het zóó moest en toch greep een twijfel, een gevoel bijna van angst hen aan. Zij hoorden slechts, in het loeien van den wind, het water vlugger stroomen en ietwat harder tegen de zijmuurtjes aanklotsen. Het was iets nieuws voor hen, een ruwe glimlach speelde op hun boeventronies, een soort hypnose hield hen daar vast, het oog, gevestigd op dat water, ’t welk zij niet zagen stroomen, maar waarvan zij, in den akeligen nacht, de geheime, vernielende kracht begrepen. En zij ondergingen een zonderling gevoel, een menging van naïeve weetgierigheid en van verrassing, bijna als kleine knapen, die voor de eerste maal een onbekende plechtigheid bijwonen.

Reus, eindelijk, wilde het weten. Hij kroop beneden de sluis, hurkte zich neer, tastte met de rechterhand naar ’t water. Hij gevoelde niets, hij boog dieper voorover. En eensklaps slibberde zijn voet uit, hij viel omver in ’t water en werd met geweld tegen den muur van de sluis gesmakt.
— Nondemilledzju! kreet hij, in ’t huilen van den wind.

Op handen en voeten, door Donder en Honderd geholpen, klauterde hij weer omhoog. Hij was van onder tot boven beslikt, hij klaagde, vloekend, over hevige pijn in zijn linkerheup; maar hij had kunnen vaststellen dat de vijvers met het geweld van een orkaan leegliepen. Opgewonden, renden zij allen het park uit, naar het net.
— Hawel, hoe es ’t? Hebt ge al gelicht? klonk het geestdriftig en verward.
— Nog niet, moar Nondedzju! jongens, da woater rijst!
— Hawel, ge moet lichten, beval Reus. En hij liep zelf naar ’t touwtje van de fuik, dat hij aan een struik vastgebonden had. Maar groot was zijn verwondering toen hij bemerkte, dat de struik reeds half onder water zat.
— Nondedzju! riep hij verbaasd uit. En, door Klod de Vos en Bradden Dhondt geholpen, trok hij de fuik zijlings op den oever der beek.
— Zit er iets in? vroegen zij allen, rondom het net geschaard.
— Wie kan dat zien. Verdomme! morde Reus.
— Ik hoor toch spartelen. En eensklaps, met die roekeloosheid, die hem reeds den ganschen avond voortzweepte, gaf hij het bevel:
— Gaat in het bosch en ontsteekt den lichtbak; wij moeten zien wat we verrichten. En worden wij betrapt, ik schiet.
Clep Sandrie en Boef Verwilst verdwenen,
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻

**Zoekwoorden**
Vlaamse roman, sociale verhoudingen, macht en moraal, dorpsleven, naturalistische roman, sociale ongelijkheid, determinisme, arbeidersmilieu, gezagsverhoudingen, maatschappijcritiek, rurale samenleving, literaire stromingen
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻